Nikołaj Bobrikow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Bobrikow
Nikolai Bobrikov.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 stycznia 1839
Strielna
Data i miejsce śmierci 17 czerwca 1904
Helsinki
generał-gubernator Wielkiego Księstwa Finlandii
Okres urzędowania od 29 sierpnia 1898
do 16 czerwca 1904
Poprzednik Fiodor Heyden
Następca Iwan Oboleński
Nikołaj Bobrikow
generał-porucznik generał-porucznik
Data i miejsce urodzenia 1839
Strielna
Data i miejsce śmierci 1904
Helsinki
Przebieg służby
Lata służby 1858 - 1904
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Stanowiska dowódcze

Nikołaj Bobrikow (ur. 27 stycznia 1839, zm. 17 czerwca 1904) – rosyjski wojskowy i działacz państwowy, generał-gubernator Wielkiego Księstwa Finlandii w latach -1904, prowadzący w latach swojego urzędowania kampanię rusyfikacji Finlandii.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej. W 1858 rozpoczął służbę jako podporucznik w 1 batalionie strzelców lejbgwardii. W 1865 ukończył Akademię Sztabu Generalnego i od 1884 do 1898 był szefem sztabu wojsk gwardii oraz petersburskiej okręgu wojskowego. W 1897 uzyskał stopień generała piechoty, w 1898 został generałem-adiutantem, w 1900 wszedł do Rady Państwa. Od 1898 był generał-gubernatorem Wielkiego Księstwa Finlandii oraz głównodowodzącym wojskami fińskiego okręgu wojskowego[1]. Jego nominacja, równoległa z powierzeniem Wiaczesławowi Plehwe stanowiska sekretarza stanu ds. Finlandii, oznaczała początek zmasowanej kampanii rusyfikacji Finlandii i likwidacji jej autonomii, opartej na przywilejach nadanych przez Aleksandra I w 1809[2]. W 1899 ogłoszony został manifest wprowadzający w Wielkim Księstwie Finlandii prawodawstwo rosyjskie oraz zmieniający zasady pełnienia przez Finów służby wojskowej. Całkowicie lojalne dotąd społeczeństwo fińskie nagle znalazło się w zdecydowanej opozycji wobec rosyjskiej administracji[2]. W tym samym roku Bobrikow wydał ukaz zabraniający wybierania na wyższe stanowiska administracyjne osób nieznających języka rosyjskiego, w rok później wprowadził tenże język jako urzędowy w kancelarii generał-gubernatora, następnie w Senacie (1903)[1]. W 1901 zlikwidował w Finlandii wolność zgromadzeń, w 1902 uzyskał prawo do zastępowania Rosjanami urzędników narodowości fińskiej[2], co następnie na większą skalę czynił[1]. W 1903 Bobrikow otrzymał szczególne pełnomocnictwa, których oficjalnym celem było zachowanie bezpieczeństwa i porządku publicznego[2]. Konsekwentnie zwalczał opozycję. 16 czerwca 1904 został śmiertelnie postrzelony[2] przez fińskiego nacjonalistę Eugena Schaumana i zmarł następnego dnia w szpitalu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Бобриков Николай Иванович
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Riasanovsky N. V., Steinberg M. D.: Historia Rosji. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 413. ISBN 978-83-233-2615-1.