Nikołaj Duchonin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minister wojny Aleksandr Guczkow ze sztabem Frontu Południowo-Zachodniego. Duchonin stoi pierwszy z prawej

Nikołaj Nikołajewicz Duchonin (ur. 1 grudnia 1876 w guberni smoleńskiej, zm. 20 listopada 1917 w Mohylewie) – rosyjski generał, p.o. naczelnego dowódcy armii rosyjskiej w listopadzie i grudniu 1917.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej. Ukończył korpus kadetów w Moskwie (według innego źródła - w Kijowie), a następnie 3 Aleksandrowską Szkołę Wojskową (1896) i Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego (1902)[1].

W I wojnie światowej dowodził 165 Łuckim pułkiem piechoty (od wybuchu wojny do grudnia 1915), następnie był pomocnikiem generała-kwatermistrza Frontu Południowo-Zachodniego (do czerwca 1916), generałem-kwatermistrzem sztabu 3 Armii Frontu Południowo-Zachodniego (do czerwca 1917), szefem sztabu Frontu Południowo-Zachodniego (do sierpnia 1917), szefem sztabu Frontu Zachodniego (do października 1917), szef sztabu naczelnego dowódcy armii rosyjskiej (do listopada 1917). Uczestniczył w opracowywaniu planów ofensywy Brusiłowa[1].

Po ucieczce Aleksandra Kiereńskiego pełnił obowiązki naczelnego dowódcy. Po odmowie podjęcia z Austro-Węgrami rozmów w sprawie traktatu pokojowego został usunięty ze stanowiska przez Radę Komisarzy Ludowych. 19 listopada 1917 zwolnił z więzienia w Bychowie dowódców puczu Korniłowa. Z tego powodu dzień później, po przybyciu do Stawki Naczelnego Dowódcy Nikołaja Krylenki, który 9 listopada został mianowany Najwyższym Naczelnym Dowódcą Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej, został aresztowany i miał zostać przewieziony do Piotrogrodu. Na dworcu w Mohylewie został zamordowany przez rozwścieczony tłum[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Link zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

Przypisy