Nikołaj Essen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Essen
Николай Оттович фон Эссен
Nikołaj Essen w 1915 roku
Nikołaj Essen w 1915 roku
admirał admirał
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1860
Imperium Rosyjskie Petersburg
Data i miejsce śmierci 7 maja 1915
Imperium Rosyjskie Rewel
Przebieg służby
Lata służby 1880–1915
Siły zbrojne Naval Ensign of Russia.svg Marynarka Wojenna Imperium Rosyjskiego
Jednostki Torpedowiec, Kanonierka, krążownik Nowik, Okręt pancerny Sewastopol, Krążownik pancerny Ruryk
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż św. Jerzego IV stopnia (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie)Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Nikołaj Ottowicz von Essen (ros., Николай Оттович фон Эссен; ur. 11 grudnia 1860 w Petersburgu, zm. 7 maja 1915 w Rewlu) – rosyjski wojskowy, admirał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent petersburskiego Morskiego Korpusu Kadetów z 1880 i Nikołajewskiej Akademii Morskiej z 1886 roku. Od 1897 roku dowodził okrętami Marynarki Rosyjskiej, coraz większej rangi. W 1902 roku mianowany dowódcą krążownika Nowik, a od 30 marca 1904 (17 marca starego stylu) pancernika Sewastopol, na których to okrętach brał udział w obronie Port Artur podczas wojny rosyjsko-japońskiej w 1904. Jako jedyny z dowódców wykazywał inicjatywę bojową w końcowej fazie oblężenia, wyprowadzając swój pancernik spod ostrzału dział lądowych na zewnętrzną redę bazy, gdzie odpierał ataki japońskich sił lekkich i w końcu ostatniego dnia obrony 2 stycznia 1905 samozatopił tam okręt, dzięki temu jako jedyny nie został on zdobyty przez Japończykow.

W 1905 roku awansowany na kierownicze stanowisko w Sztabie Głównym Floty, w latach 1908–1909 dowódca Połączonych Oddziałów Floty Bałtyckiej, od 1909 do 1915 dowódca Floty Bałtyckiej. W 1913 mianowany admirałem. W 1905 odznaczony orderem św. Jerzego 4 klasy.

Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym w Petersburgu.

Pochodził z rodu szlachty inflanckiej mieszkającej na terenach Liiwonii (obecna Łotwa) i Estonii, a której przedstawiciele służyli w aparacie administracyjnym i korpusie oficerskim w Szwecji, Rosji, Finlandii. Jego młodszy brat Anton von Essen pełnił obowiązki przedostatniego generała-gubernatora warszawskiego. Jego ojciec Otto Wasilijewicz był wicemnistrem sprawiedliwości.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Parczewski, 2006: Pamiętniki gubernatora Kronsztadu. Wyd. Mówią Wieki. (przedmowa i komentarze T. Bohun)
  • [1] - strona o admirale