Nikołaj Ignatjew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Ignatjew, mal. Borys Kustodiew, Galeria Tretiakowska, Moskwa

Nikołaj Pawłowicz Ignatjew, ros. Николай Павлович Игнатьев (ur. 29 stycznia/17 stycznia 1832 w Petersburgu, zm. 3 sierpnia/20 czerwca 1908) – rosyjski hrabia, polityk, dyplomata, rzecznik panslawizmu[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem generała. Uczył się w elitarnym Korpusie Paziów i Akademii Sztabu Generalnego. Od 1849 odbywał służbę w Pułku Huzarów w Lejbgwardii. W 1856 zaangażował się w karierę wywiadowczą i dyplomatyczną. W 1860 z wielkim sukcesem[2] pełnil funkcję negocjatora traktatu pekińskiego, w którym Chiny przystały na aneksję rosyjskie w Kraju Ussuryjskim, w tym z Władywostokiem. Od 1864 do 1877 ambasador w Konstantynopolu (stolica Turcji - ob. Stambuł), propagował na tym stanowisku powiększenie protekcji Rosji na wszystkich Słowian mieszkających na Bałkanach. Zyskał przydomek "Ojca Kłamstw"[3]. Jego aspiracje polityczne zostały wcielone w życie w styczniu 1878, gdy zmusił Turcję do przyjęcia traktatu z San Stefano po odniesieniu nad nią przez Rosjan zwycięstwa militarnego. Układ przewidywał - niezależnie od bezpośrednich nabytków[4] utworzenie autonomicznej Wielkiej Bułgarii. Zwycięstwo idei panslawistycznych okazało się krótkie podobnie jak istnienie Wielkiej Bułgarii[5] - naciski mocarstw, których reprezentanci zgromadzili się w czerwcu i lipcu 1878, doprowadziły do podpisania ugodowego porozumienia. Umożliwiło ono jedynie stworzenie niewielkiej Bułgarii, która zachowywała stosunek lenny wobec tureckiego sułtana.

W 1881 na tron wstąpił Aleksander III Romanow, którego poprzednik i ojciec Aleksander II zginął w zamachu bombowym Ignacego Hryniewieckiego. Po objęciu przezeń władzy Ignatiew został ministrem spraw wewnętrznych. Stosując metody represyjne[6] miał za zadanie rozgromić organizację rewolucyjną odpowiedzialną za carobójstwo Aleksandra II. Jako równoczesny zwolennik umiarkowanych reform spotkał się z krytyką, której autorem był Konstantin Pobiedonoscew. W 1882 zdymisjonowano go. Po śmierci Nikołaja Ignatiewa na jego nagrobku wyryto poza imieniem i nazwiskiem dwie nazwy: "Pekin" i "San Stefano"[7].

Przypisy

  1. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  2. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnicttwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  3. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  4. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  5. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  6. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  7. Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Onou (red.), The memoirs of Count N. Ignatyev, "Slavonic Review", 1931-1932
  • Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 268
  • B. H. Sumner, Russia and the Balkans, 1870-1880, 1937