Nikołaj Krestinski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nikołaj Krestinski

Nikołaj Krestinski (ros.Николай Николаевич Крестинский ) ur.13 października 1883 w Mohylowie, zm. 15 marca 1938 w Moskwie) – prawnik, rosyjski rewolucjonista, działacz partii bolszewickiej, dyplomata.

Urodził się w rodzinie nauczyciela. Od 1903 w Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (frakcja bolszewików). W 1907 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Sankt Petersburgu i uzyskał uprawnienia adwokata. Po skończeniu studiów pracował w Petersburgu we frakcji socjaldemokratycznej Dumy Państwowej. Współpracował z prasą bolszewicka, za co był represjonowany. Przez partie skierowany do pracy partyjnej w Wilnie, Witebsku, Kownie. Był członkiem komitetów miejskich partii w tych miastach. Po rewolucji lutowej 1917 przewodniczący Uralskiego Wojewódzkiego Komitetu Partyjnego i zastępca przewodniczącego Jekaterynburskiego Komitetu Miejskiego Rosyjskiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej (bolszewików). Na VI zjeździe partii wybrany zaocznie członkiem Komitetu Centralnego. W czasie rewolucji październikowej przewodniczący Komitetu Wojskowo Rewolucyjnego w Jekaterynburgu. Aktywnie uczestniczył we wprowadzaniu władzy sowieckiej na Uralu.

W końcu 1917 w Piotrogrodzie, członek kolegium komitetu Komisarza Finansów RFSRR, komisarz Banku Narodowego. Od marca 1918 zastępca komisarza Banku Narodowego i jednocześnie komisarz ds. prawnych Piotrogrodzkiej Komuny Robotniczej i Związku Komun Północy. W l. 1918-1922 Ludowy Komisarz Finansów RFSRR i jednocześnie 1919-1921 sekretarz KC Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). Od marca 1919 do marca 1921 członek pierwszego Biura Politycznego RPK(b). W sporze z opozycją robotniczą w kwestii roli związków zawodowych zwolennik Trockiego. W 1922 uczestnik konferencji w Hadze. Od października 1921 przedstawiciel pełnomocny (polpred) RFSRR w Niemczech, w latach 1922-1930 przedstawiciel pełnomocny (ambasador) ZSRR tamże. W 1927 dołączył do lewicowej opozycji w WKP(b) pod przywództwem Lwa Trockiego), z której zrezygnował w 1928. W l. 1930-1937 wicekomisarz spraw zagranicznych w Komisariacie Spraw Zagranicznych (NKID) ZSRR. Był członkiem Wszechrosyjskiego Komitetu Wykonawczego RFSRR i członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego ZSRR. Ofiara wielkiej czystki w ZSRR.

Podczas procesu pokazowego 12 marca 1938 odwołał publicznie "przyznanie się do winy" jako wymuszone torturami NKWD. Następnego dnia, po kolejnej sesji tortur[1] odwołał swoje oświadczenie.

Przypisy

  1. Wg świadków wywichnięto mu wówczas staw barkowy.