Nikołaj Wałujew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Nikołaj Wałujew
Nikołaj Wałujew przed walką z Davidem Haye'em (2009).
Nikołaj Wałujew przed walką z Davidem Haye'em (2009).
Pełne imię i nazwisko Nikołaj Siergiejewicz Wałujew
Pseudonim The Russian Giant
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1973
Leningrad
Obywatelstwo Rosja
Wzrost 213 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 53
Zwycięstwa 50
Przez nokauty 34
Porażki 2
Remisy 0
Nieodbyte 1

Nikołaj Siergiejewicz Wałujew, ros. Николай Сергеевич Валуев, (ur. 21 sierpnia 1973 w Leningradzie) – rosyjski bokser, były dwukrotny zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii ciężkiej, polityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Jest jednym z najwyższych i najcięższych bokserów świata – mierzy 213 cm wzrostu i waży ok. 150 kg. Na amatorskim ringu stoczył 15 walk, a karierę boksera zawodowego rozpoczął dosyć późno, bo w wieku dwudziestu lat. Swój pierwszy pojedynek stoczył w październiku 1993, pokonując Amerykanina Johna Mortona przez techniczny nokaut w drugiej rundzie.

W maju 1999 stoczył walkę z Andreasem Sidonem, która później została uznana za nieodbytą (no contest). Sidon już w pierwszej rundzie był dwukrotnie liczony. W trzeciej rundzie sędzia zakończył pojedynek (ku niezadowoleniu widowni, która zaczęła buczeć i rzucać różne przedmioty w jego kierunku) i opuścił ring. Sidon namówił jednak Wałujewa do dalszej walki przez kolejne trzy rundy. Właśnie z powodu walki bez sędziego uznano ten pojedynek za nieodbyty[1].

W swojej dwudziestej pierwszej walce Wałujew zdobył tytuł zawodowego mistrza Rosji, nokautując już w pierwszej rundzie Aleksieja Warakina. W kolejnych walkach spotykał się z coraz bardziej wymagającymi rywalami. Pokonał między innymi na punkty Tarasa Bidenko i Boba Mirovica, a przed czasem kolejno Paolo Vidoza[2], Geralda Noblesa (dyskwalifikacja za uderzenia poniżej pasa)[3], Atillę Levina (po tej walce ogłosił zakończenie kariery)[4] oraz Clifforda Etienne'a[5].

W październiku 2005 stoczył z Larry Donaldem walkę eliminacyjną, decydującą o tym, kto stanie do pojedynku o tytuł mistrza świata organizacji WBA z Johnem Ruizem. Po wyrównanej walce sędziowie decyzją większości przyznali zwycięstwo Wałujewowi. Wielu komentatorów uznało to rozstrzygnięcie za bardzo kontrowersyjne[6].

Pierwszy tytuł mistrza świata WBA[edytuj | edytuj kod]

Do mistrzowskiego pojedynku między Ruizem i Wałujewem doszło 17 grudnia 2005. Ta walka także zakończyła się kontrowersyjnym wynikiem podjętym decyzją większości. Obóz Wałujewa słaby występ Rosjanina tłumaczył później kontuzją prawej ręki, odniesioną przed walką i ukrywaną w obawie przed niedopuszczeniem go do pojedynku. Wałujew został pierwszym rosyjskim zawodowym mistrzem świata. Jest też najwyższym i najcięższym mistrzem świata w historii[7].

Pierwsza obrona mistrzowskiego pasa nastąpiła 30 czerwca 2006. Pretendentem do tytułu był Jamajczyk Owen Beck. Rosjanin bez problemu wygrał walkę przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie[8]. O wiele więcej sił kosztowała go następna walka, z Monte Barrettem. Amerykanin przez długi czas stawiał mu opór. Wałujew położył go na deskach dopiero w ósmej rundzie, a następnie dwa razy w jedenastej. Po trzecim knockdownie na ring wskoczył trener Amerykanina wymuszając na sędzim przerwanie walki[9]. Po tych dwóch walkach obóz Rosjanina był powszechnie krytykowany za to, że wybiera rywali spośród słabszych pięściarzy, niezasługujących na walkę o mistrzostwo świata.

Wałujew kontra Czagajew (2007)

Trzecia obrona miała miejsce 20 stycznia 2007. Wałujew zmierzył się w niej z innym olbrzymem, Jameelem McCline'em. Walka ta jest uważana za "największą" walkę mistrzowską, ponieważ obaj pięściarze ważyli razem ok. 270 kg. Była to też pierwsza walka o mistrzostwo świata kategorii ciężkiej zorganizowana w Szwajcarii. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Rosjanina w trzeciej rundzie po przypadkowej kontuzji kolana odniesionej przez McClaine'a podczas wyprowadzania ciosu[10].

14 kwietnia 2007 w Stuttgarcie stracił tytuł mistrza świata, przegrywając na punkty z Uzbekiem Rusłanem Czagajewem[11].

Dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

Na ring powrócił 29 września 2007, pokonując na punkty niepokonanego wcześniej Kanadyjczyka Jeana-François Bergerona[12]. 16 lutego 2008 w pojedynku eliminacyjnym WBA pokonał zdecydowanie na punkty Białorusina Siarhieja Lachowicza[13], został oficjalnym pretendentem do tytułu, otrzymał prawo do walki rewanżowej z Czagajewem i szansę na odzyskanie utraconego rok wcześniej pasa mistrzowskiego.

Drugi tytuł mistrza świata WBA[edytuj | edytuj kod]

Do pojedynku z Czagajewem miało dojść 5 lipca 2008, jednak Uzbek wycofał się z powodu kontuzji. W konsekwencji Wałujew zmierzył się 30 sierpnia z Johnem Ruizem. Stawką walki był tytuł mistrza świata WBA, ponieważ Czagajew został ogłoszony "mistrzem w zawieszeniu" (champion in recess). Rosjanin pokonał Ruiza jednogłośnie na punkty i zdobył pas mistrzowski[14]. 20 grudnia 2008 w Zurychu obronił tytuł mistrza świata federacji WBA, niejednogłośnie pokonując na punkty Evandera Holyfielda. Wynik tej walki wywołał wiele kontrowersji, część komentatorów oraz widzowie uważali, że zwycięstwo należało się Amerykaninowi[15]. 7 listopada 2009 w Norymberdze przegrał niejednogłośnie na punkty z Davidem Haye'em w stosunku 114:114, 112:116 i 112:116 i stracił swój pas mistrzowski[16].

Kariera filmowa[edytuj | edytuj kod]

W 2008 Wałujew wystąpił w głównej roli w filmie fabularnym produkcji rosyjskiej – Kamienny łeb.

Polityka[edytuj | edytuj kod]

W 2011 wystartował w wyborach parlamentarnych zdobywając mandat z listy partii Jedna Rosja[17].

Przypisy

  1. Boxing Encyclopedia (ang.).
  2. Boxing Encyclopedia (ang.).
  3. Boxing Encyclopedia (ang.).
  4. Boxing Encyclopedia (ang.).
  5. Boxing Encyclopedia (ang.).
  6. Per Åke Persson: Valuev Decisions Donald, Vidoz retains title (ang.). Eastsideboxing.com.
  7. Spencer Cobb Adams: Valuev Upsets Ruiz Claims Crown (ang.). The Boxing Times.
  8. Spencer Cobb Adams: Russian Giant Valuev KO's Beck (ang.). The Boxing Times.
  9. Luis Escobar: Valuev End Barrett's Night In Eleven (ang.). The Boxing Times.
  10. Spencer Cobb Adams: Valuev Retains Crown McCline Injures Knee (ang.). The Boxing Times.
  11. Graham Houston: Ruslan Chagaev W12 Nikolai Valuev (ang.). Fightwriter.com.
  12. Karl Freitag: Valuev defeats Bergeron! (ang.). Fightnews.com.
  13. Graham Houston: A Big Hand for a Big Guy: Nikolai Valuev W12 Sergei Liakhovich (ang.). Fightwriter.com.
  14. Valuev defeats Ruiz to clinch WBA heavyweight title (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 19 września 2008].
  15. Nikolai Valuev W12 (maj.) Evander Holyfield (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 26 grudnia 2008].
  16. Haye pokonał Wałujewa, choć przez całą walkę uciekał (pol.). sport.pl.
  17. Polska Agencja Prasowa: Marat Safin został deputowanym do Dumy (pol.). sport.pl, 2012-12-09. [dostęp 2012-09-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
John Ruiz
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
17 grudnia 2005 - 15 kwietnia 2007
Następca
Rusłan Czagajew
Poprzednik
Rusłan Czagajew
(pozbawiony)
Mistrz świata wagi ciężkiej WBA
30 sierpnia 2008 - 7 listopada 2009
Następca
David Haye