Nikołaj Woronow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikołaj Nikołajewicz Woronow
Николай Николаевич Воронов
główny marszałek artylerii główny marszałek artylerii
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1899
Petersburg,
 Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 28 lutego 1968
Moskwa,  ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19181968
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska zastępca ludowego komisarza obrony ZSRR, szef artylerii RKKA
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji, wojna polsko-bolszewicka, wojna domowa w Hiszpanii,
II wojna światowa,
wojna zimowa z Finlandią,
Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Suche Batora (Mongolia) Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia) Order Wyzwolenia Narodowego (Jugosławia) Order Partyzanckiej Gwiazdy I klasy (Jugosławia) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (Polska) Order Krzyża Grunwaldu I klasy (Polska)

Nikołaj Nikołajewicz Woronow (ros. Николай Николаевич Воронов, ur. 5 maja 1899 w Petersburgu, zm. 28 lutego 1968 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, zastępca ludowego komisarza obrony ZSRR, szef artylerii Armii Czerwonej, główny marszałek artylerii ZSRR (1944), Bohater Związku Radzieckiego (1965).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze funkcje w Armii Czerwonej objął w 1918. Uczestniczył w wojnie domowej w Rosji w latach 1918–1920. W 1932 ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego w Moskwie. W latach 1936–1937 został doradcą wojskowym w Hiszpanii, gdzie zajmował się szkoleniem, na zlecenie rządu republikańskiego, żołnierzy Brygad Międzynarodowych.

W 1937 ponownie znalazł się w Armii Czerwonej, gdzie zajmował do 1940 stanowisko szefa artylerii. Następnie, w tym samym roku, został szefem Głównego Zarządu Artylerii.

W latach 1941–1944, w czasie konfliktu niemiecko-radzieckiego (Wielka Wojna Ojczyźniana) pełnił funkcję zastępcy ludowego komisarza obrony ZSRR i szefa artylerii Armii Radzieckiej (od roku 1943 na stanowisku dowódcy artylerii). W Kwaterze Głównej Naczelnego dowództwa przy dowództwie frontów (Stepowego, Dońskiego i Stalingradzkiego), kierował rozbiciem dużego zgrupowania sił niemieckich w rejonie Wołgi.

Po wojnie, w latach 1950–1953 był przewodniczącym Akademii Nauk Artyleryjskich, a w latach 1953–1958 został komendantem Akademii Artyleryjskiej. Od roku 1958 znalazł się w grupie inspektorów wojskowych Ministerstwa Obrony ZSRR.

Zmarł 28 lutego 1968 w Moskwie. Jego ciało zostało skremowane, a urnę z prochami umieszczono pod murem kremlowskim na Placu Czerwonym.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]