Nikolaus von Vormann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikolaus von Vormann
Generalleutnant Generalleutnant
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1895
Neumark in Westpreussen
Data i miejsce śmierci 26 października 1959
Berchtesgaden
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Flag of the German Empire.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska dowódca 9 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
* Kampania wrześniowa
* Front wschodni
* Powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Rycerski

Nikolaus von Vormann (ur. 24 grudnia 1895 w Nowym Mieście Lubawskim – zm. 26 października 1959 w Berchtesgaden) – niemiecki wojskowy z okresu II wojny światowej, od 1 lipca 1943 roku generał-porucznik Wehrmachtu.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Szybką karierę wojskową rozpoczął na dobre na rok przed wybuchem II wojny światowej (służba w 10 Armii od 1 czerwca 1938 roku), Adolf Hitler zaczął forsować go na coraz wyższe stanowiska po sprawdzeniu się von Vormanna jako oficera łącznikowego w Sztabie Generalnym Fuhrera w początkach wojny. Później Von Vormann był szefem sztabu III i XXVIII Korpusu Armijnego. Później został dowódcą 23 Dywizji Pancernej, a w początkach 1944 roku awansował na dowódcę 47 Korpusu Pancernego. Odznaczył się jako dowódca wyprowadzając z okrążenia pod Korsuniem część jednostek niemieckich[1].

W czasie Powstania warszawskiego dowodził (od 28 czerwca) 9 Armią (albo raczej jej szczątkami, na które składały się osłabione 17. i 73. dywizje piechoty, nowo sformowane 1131. i 1132 brygady grenadierów oraz jednostkami szczątkowymi, rozbitymi podczas odwrotu[2].

W czasie pierwszych dni walk domagał się szybkiego zdobycia warszawskiej Starówki. Wprowadzono wówczas sporo nowych broni używanych dotychczas w niewielkim stopniu. Stolicę Polski niszczyły miniaturowe czołgi-pułapki oraz gigantyczne moździerze kalibru 380 i 600 milimetrów. Sprzeciwił się także wyczynom Brygady Szturmowej SS "RONA" gen. Kamińskiego, odwołując go z działań w Warszawie.

Na skutek oddania Pragi Von Vormanna odwołano 21 września z Warszawy i skierowano do obrony południowo-wschodnich regionów Rzeszy, gdzie dostał się do alianckiej niewoli. Von dem Bach wystawił mu − jako dowódcy armii − wyjątkowo negatywną opinię[1].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • gen. wojsk panc. (General der Panzertruppe) (27.06.1944)
  • gen. por. (Generalleutnant) (1.07.1943)
  • gen. mjr (Generalmajor) (1.1.1943)
  • płk (Oberst) (1.10.1940)
  • ppłk (Oberstleutnant) (1.09. 1938)
  • mjr (Major)
  • kpt. (Hauptmann)
  • por. (Oberleutnant)
  • podpor. (Leutnant) (29.01.1915 (Rozkaz 18.01.1915))
  • Kadett

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

  • Komendant garnizonu Alpen: 4.05.1945 –
  • Komendant garnizonu Płd-Wsch: 5.10. 1944 –
  • Dowódca 9 Armii: 27.06. 1944 – 21.09. 1944 (operacja Bagration, Front Środkowy, Powstanie warszawskie)
  • Dowódca 47 Korpusu Pancernego: 26.12.1943 – 12.03.1944 (walki w kotle czerkaskim)
  • Dowódca 23 Dywizji Pancernej: 26.12. 1942 – 5.11.1943 (udział w walkach pod Stalingradem)
  • Szef sztabu 28 Korpusu Armijnego: 1.06.1940 – 26.02.1942
  • Szef sztabu 3 Korpusu Armijnego: 1.10.1939 – 7.05.1940
  • Oficer łącznikowy w kwaterze głównej Hitlera: 1.09.1939 –
  • Służba w 10 Armii: 1.06.1938 –

Książki[edytuj | edytuj kod]

Napisane przez niego książki dają obraz początków II wojny światowej oraz motywów jakimi kierował się Hitler wywołując wojnę:

  • So begann der Zweite Weltkrieg – Zeitzeuge der Entscheidungen als Offizier bei Hitler 22. August 1939 – 1. Oktober 1939, Druffel-Verlag, Leoni am Starnberger See 1988, ISBN 3-8061-1063-8.
  • Der Feldzug 1939 in Polen, Weissenburg, Prinz-Eugen-Verlag 1958.
  • Tscherkassy, Heidelberg, Vowinckel-Verlag 1954. (= Die Wehrmacht im Kampf, Bd.3)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Zgórniak, Niemiecki generał o kampanii wrześniowej 1939 r. (na marginesie książki: Nikolaus von Vormann, Der Feldzug 1939 in Polen), „Przegląd Zachodni” R. 17, 1961, nr 5, s. 135-149.
  • Jerzy Kirchmayer: Powstanie warszawskie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1973.