Nils Muižnieks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nils Muižnieks
Nils Muiznieks.jpg
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1964
Los Angeles
Komisarz Praw Człowieka Rady Europy
Okres urzędowania od 1 kwietnia 2012
Poprzednik Thomas Hammarberg
Łotwa Minister ds. integracji społecznej
Przynależność polityczna Pierwsza Partia Łotwy
Okres urzędowania od 7 listopada 2002
do 2 grudnia 2004
Następca Ainars Latkovskis

Nils Raimonds Muižnieks (ur. 31 stycznia 1964 w Los Angeles) – łotewski politolog i prawnik, ekspert ds. praw człowieka, wykładowca. W latach 2002–2004 minister ds. integracji społecznej. Od 1 kwietnia 2012 komisarz Praw Człowieka Rady Europy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie łotewskich emigrantów do USA. W 1984 ukończył studia w Grenoble we Francji. Studiował również w Instytucie Stosunków Międzynarodowych w Monterrey (1985) i Western Michigan University (1987), a także w Uniwersytecie Princeton, gdzie uzyskał stopień bakałarza nauk politycznych. W 1988 ukończył Uniwersytet Berkeley w Kalifornii ze stopniem magistra politologii. W 1993 obronił pracę doktorską na tejże uczelni.

W latach 1988–1990 pracował jako wykładowca na Uniwersytecie Berkeley, następnie zaś w Radiu Wolna Europa (1990–1992[1]). W 1993 przeprowadził się na Łotwę. W latach 1994–2002 pełnił funkcję dyrektora Łotewskiego Centrum ds. Praw Człowieka i Studiów Etnicznych (Latvijas Cilvēktiesību un etnisko studiju centrs, LCESC). Był także dyrektorem programu ds. praw człowieka i porozumienia międzyetnicznego Fundacji Sorosa na Łotwie. W rządach Einarsa Repšego i Indulisa Emsisa sprawował obowiązki ministra ds. integracji społecznej (2002–2004). Działał w Pierwszej Partii Łotwy[2], był członkiem jej władz[3]. Z jej ramienia w wyborach w 2004 bez powodzenia ubiegał się o mandat posła do Parlamentu Europejskiego[4]. W grudniu 2005 został dyrektorem Instytutu Badań Społecznych i Politycznych (Sociālo un politisko pētījumu institūts, SPPI) Uniwersytetu Łotewskiego. Początkowo był wiceprzewodniczącym, zaś 17 grudnia 2009 został wybrany przewodniczącym Europejskiej Komisji Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji[5][6].

W latach 2005–2006 i 2011–2012 był kandydatem Łotwy na urząd komisarza Praw Człowieka Rady Europy. 24 stycznia 2012 został wybrany przez Zgromadzenie Parlamentarne na tę funkcję bezwzględną większością głosów. Do pełnienia obowiązków przystąpił 1 kwietnia 2012[7][8].

Jest autorem licznych książek, artykułów naukowych i prasowych. Z pod jego pióra/redakcji wyszły m.in. Nacionālo minoritāšu konvencija – Eiropas pieredze Latvijai (Riga 2006), Nacionālo minoritāšu konvencija – diskriminācijas novēršana un identitātes saglabāšana Latvijā (Riga 2007), Latvian-Russian relations : domestic and international dimensions (Riga 2006), Georgian security : a Latvian perspective (wraz z Rasmą Kārkliņą, Riga 2008) Latvian-Russian relations: dynamics since Latvia’s accession to the EU and NATO (Riga 2011). Jest członkiem European Council on Foreign Relations w Londynie i European Centre on Minority Issues we Flensburgu.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]