Nina Hagen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nina Hagen
Nina Hagen 2013.jpg
Nina Hagen (2013)
Imię i nazwisko Catharina Hagen
Data i miejsce urodzenia 11 marca 1955
Berlin, Niemcy
Pochodzenie  Niemcy
Instrument wokal
Typ głosu kontralt
Gatunek Punk rock, Post punk, New wave, Gothic rock, Glam rock, Neue Deutsche Welle
Zawód piosenkarka, aktorka
Aktywność od 1971
Wytwórnia płytowa Columbia Records, Mercury Records
Powiązania Apocalyptica, Automobil, The Nina Hagen Band, Oomph!, Red Hot Chilli Peppers, Scorpions, S.U.N Project, Queen
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Nina Hagen w 1980

Nina Hagen, wł. Catharina Hagen (ur. 11 marca 1955 w Berlinie) – niemiecka piosenkarka i aktorka nazywana "matką chrzestną punk rocka"[1]. Jest posiadaczką głosu o sześciooktawowej skali[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i początek kariery[edytuj | edytuj kod]

Catharina Hagen urodziła się w rodzinie niemieckiej o korzeniach żydowskich jako córka scenarzysty Hansa Olivy-Hagena i aktorki Evy Marii Hagen zd. Buchholz. Oryginalnym nazwiskiem przodków piosenkarki było Levi, które zostało zmienione przez jej prapradziadków[3]. Rodzina piosenkarki ze strony ojca zginęła w KL Sachsenhausen podczas Holocaustu. Rodzice artystki rozwiedli się gdy miała ona dwa lata. Matka Niny Hagen związała się z niemieckim bardem, Wolfem Biermannem.

Planując karierę sceniczną rzuciła szkołę w 10 klasie i uciekła do Polski[4], gdzie rozpoczęła swoją działalność muzyczną. W 1974 roku, po powrocie do NRD, zaczęła osiągać pierwsze sukcesy muzyczne z grupą Automobil, wystąpiła też po raz pierwszy w filmie (ABC miłości). W 1976 przeprowadziła się z matką do Berlina Zachodniego i założyła zespół The Nina Hagen Band. Razem z nim wydała swoją pierwszą płytę Nina Hagen Band (1978), która była początkiem międzynarodowej kariery piosenkarki. Pierwsze single, TV-Glotzer oraz Auf'm Bahnhof Zoo odniosły sukces komercyjny, a grupa była porównywana m.in. do zespołów takich jak m.in. Sex Pistols czy The Slits. Kolejny album Unbehagen ponownie utrzymany w konwencji hard rocka ukazał się w następnym roku.

Genealogia
4. Hermann Hagen
(?-1942)
     
    2. Hans Hagen
(1922-1992)
5. Hedwig Staad
       
      1. Catharina Hagen
(1955)
6. Buchholz    
    3. Eva-Maria Buchholz
(1934)
   
7. ?      
 

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W 1980 przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych i zamieszkała w Los Angeles. Tam wydała swoją pierwszą solową i anglojęzyczną płytę, NunSexMonkRock (1982) będącą połączeniem rocka psychodelicznego, punk rocka i gothic rocka. W roku 1983 ukazał się album Angstlos. Popularność zyskały single New York / N.Y. będący pierwszym w karierze piosenkarki z gatunku dance-punka, Zarah, cover przedwojennej piosenki Zary Leander Ich weiss es wird einmal ein Wunder geschehen oraz Lorelei nawiązujący do nowej fali. W 1984 roku zespół Red Hot Chilli Peppers nagrał napisaną dla Hagen piosenkę What It Is, zwaną także Nina's song i wykonywaną również przez samą piosenkarkę. W 1985 Hagen nagrała kolejny album, In Ekstasy utrzymany w konwencji hardcore punk. Nina Hagen zyskała wówczas ogólnoświatową popularność, odbywała trasy koncertowe po Europie, Ameryce Północnej, Ameryce Południowej, Azji, Australii. Występowała z zespołami takimi jak Queen czy Scorpions, była gwiazdą międzynarodowych festiwali rockowych, m.in. Rock in Rio, Rockpalast czy Roskilde Festival.

Lata 90. i obecnie[edytuj | edytuj kod]

Nina Hagen w 2003

W latach 90. artystka wróciła na stałe do Europy, gdzie wydała swój pierwszy album hip-hopowy, Street. Po odbyciu europejskiej trasy koncertowej, nawiązała współpracę z Adamskim, której owocem był utrzymany w stylu house singiel Get Your Body. Kolejny album Niny Hagen, Revolution Ballroom (1993) również nawiązywał do muzyki elektronicznej. W 1996 ukazała się płyta BeeHappy, będąca powrotem artystki do hardcore punku. W tym samym roku do współpracy zaprosił ją Dero Goi, lider heavy metalowego zespołu Oomph!, z którym nagrała piosenkę Fieber. W kolejnych latach Hagen nagrywała m.in. hinduską muzykę religijną, standardy jazzowe i bluesowe oraz muzykę gospel. Wyjątkiem był punkowy album Return of the Mother (2001) oraz nagrany wraz z Apocalypticą cover zespołu Rammstein, Seemann (2003). W 2011 ukazał się ostatni album Niny Hagen, Volksbeat, ponownie utrzymany w klimacie punk rocka.

Jest wegetarianką i aktywistką na rzecz praw zwierząt. W 2009 roku wystąpiła z Pamelą Anderson w kampanii reklamowej PETA. Ponadto jest zadeklarowaną przeciwniczką wojny w Iraku oraz broni atomowej. Wspiera ruchy LGBT. W wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2012 roku wyraziła poparcie dla Jill Stein.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Nina Hagen została wychowana w duchu ateizmu. W latach 70. zaczęła praktykować hinduizm, w 2009 zmieniła wyznanie na protestantyzm i przyjęła chrzest w kościele ewangelicko-reformowanym.

Hagen była czterokrotnie zamężna - w roku 1987 poślubiła swojego 17-letniego fana, znanego pod pseudonimem "Iroquois". W roku 1989 wyszła za Francuza, Franka Chevalliera, z którym ma syna Otisa Chevallier-Hagena (ur. 1990). W latach 1996-2000 była żoną Davida Lynna. W 2004 poślubiła muzyka Lucasa Alexandra Breinholma, z którym rozwiodła się po 11 miesiącach, w 2005 roku. Artystka spotykała się także z muzykami Hermanem Broodem, Anthonym Kiedisem, Mickiem Marsem oraz Ferdynandem Karmelkiem, z którym ma córkę Cosmę Shivę Hagen (ur. 1981). W latach 2005-2010 partnerem artystki był młodszy od niej o 28 lat kanadyjski psychoterapeuta.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Nina Hagen w 1988

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Ich bin ein Berliner – Mein sinnliches und übersinnliches Leben (1989)
  • Nina Hagen – That's why the Lady is a Punk (2002)

Przypisy

  1. Biografia Niny Hagen
  2. [1]
  3. Nina Hagen (Biografie) (niem.). dieterwunderlich.de. [dostęp 2014-03-18].
  4. Nina Hagen: Ich bin ein Berliner. Mein sinnliches und übersinnliches Leben. Monachium: Wilhelm Goldmann Vorlag GmbH, 1988, s. 37. (niem.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]