Nino Schurter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nino Schurter
Nino Schurter.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1986
Tersnaus, Szwajcaria
Wzrost 173 cm
Dyscypliny kolarstwo górskie
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwajcaria
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Londyn 2012 kolarstwo
(cross-country)
Brąz
Pekin 2008 kolarstwo
(cross-country)
Mistrzostwa świata w kolarstwie górskim
Złoto
Les Gets 2004 Juniorzy
Złoto
Rotorua 2006 U-23
Złoto
Rotorua 2006 sztafeta
Złoto
Fort William 2007 sztafeta
Złoto
Val di Sole 2008 U-23
Złoto
Canberra 2009 cross-country
Złoto
Leogang 2012 cross-country
Złoto
Pietermaritzburg 2013 cross-country
Srebro
Lugano 2003 sztafeta
Srebro
Lugano 2003 Juniorzy
Srebro
Les Gets 2004 sztafeta
Srebro
Fort William 2007 U-23
Srebro
Val di Sole 2008 sztafeta
Srebro
Champéry 2011 cross-country
Srebro
Champéry 2011 sztafeta
Srebro
Lillehammer 2014 cross-country
Brąz
Livigno 2005 U-23
Mistrzostwa Europy w kolarstwie górskim
Złoto
Graz 2003 Sztafeta
Złoto
Wałbrzych 2004 Juniorzy
Złoto
Wałbrzych 2004 Sztafeta
Złoto
Limosano 2006 U-23
Złoto
Limosano 2006 Sztafeta
Złoto
Kapadocja 2007 U-23
Złoto
Kapadocja 2007 Sztafeta
Złoto
St. Wendel 2008 U-23
Srebro
Kluisbergen 2005 Sztafeta
Srebro
Berno 2013 Cross-country
Srebro
Berno 2013 Sztafeta
Puchar świata (Cross-country)
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2010
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2012
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa kula
2013
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2011
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2014

Nino Schurter (ur. 13 maja 1986 w Tersnaus) − szwajcarski kolarz górski, dwukrotny medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw świata i Europy oraz trzykrotny zdobywca Pucharu Świata.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze sukcesy w karierze Nino Schurter osiągnął w 2003 roku, kiedy zdobył srebrne medale w kategorii juniorów i sztafecie na mistrzostwach świata w Lugano, a na mistrzostwach Europy w Grazu zwyciężył w sztafecie. W sezonie 2004 zdobył już cztery medale: złoty wśród juniorów i srebrny w sztafecie na mistrzostwach świata w Les Gets oraz złote w sztafecie i wśród juniorów na mistrzostwach Europy w Wałbrzychu. Podczas mistrzostw świata w Livigno w 2005 roku był trzeci za Rosjaninem Jurijem Trofimowem i swym rodakiem Lukasem Flückigerem, a na mistrzostwach Europy był drugi w sztafecie. W latach 2006 i 2007 zdobył łącznie cztery złote medale w sztafecie: podczas MŚ w Rotorua i ME w Limosano (2006) oraz na MŚ w Fort William i ME w Kapadocji (2007). Równocześnie na obu imprezach w 2006 roku był najlepszy w kategorii U-23, a rok później został mistrzem Europy i wicemistrzem świata w tej kategorii wiekowej. W 2008 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Pekinie, gdzie zdobył brązowy medal, przegrywając z dwoma Francuzami: Julienem Absalonem i Jean-Christophe'em Péraudem. W tym samym roku zdobył złoty medal U-23 i srebrny w sztafecie na MŚ w Val di Sole oraz złoty w kategorii U-23 na ME w St. Wendel. Pierwszy indywidualny medal wśród seniorów zdobył na mistrzostwach świata w Canberze w 2009 roku, gdzie zwyciężył w cross-country, wyprzedzając Juliena Absalona i swego rodaka Floriana Vogela. Kolejne sukcesy osiągnął dwa lata później, kiedy wspólnie z kolegami z reprezentacji zdobył srebro w sztafecie, a indywidualnie był drugi za Czechem Jaroslavem Kulhavým na mistrzostwach świata w Champéry. Swój drugi indywidualny tytuł mistrzowski zdobył na MŚ w Leogang w 2012 roku, gdzie wyprzedził dwóch kolejnych Szwajcarów: Lukasa i Matthiasa Flückigerów. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Londynie, zajmując drugie miejsce za Kulhavým, a przed Włochem Marco Aurelio Fontaną. W 2013 roku zdobył swój pierwszy indywidualnym medal w kategorii seniorów na mistrzostwach Europy, kiedy w Bernie zajął drugie miejsce za Absalonem w cross-country. Na tych samych mistrzostwach Szwajcarzy z Schurterem w składzie zajęli drugie miejsce w sztafecie. W 2013 roku zdobył również indywidualnie kolejny złoty medal na mistrzostwach świata w Pietermaritzburgu.

Szwajcar wielokrotnie wygrywał zawody Pucharu Świata, przy czym w sezonach 2010, 2012 i 2013 triumfował w klasyfikacji generalnej. Tym samym przerwał dominację Juliena Absalona, który w latach 2006-2009 był czterokrotnie najlepszy. W sezonach 2011 i 2014 zajmował drugie miejsce, ulegając odpowiednio Kulhavemu i Absalonowi.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]