Niob

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Niob
cyrkon ← niob → molibden
Wygląd
metaliczny szary, anodonowany jest niebieskawy
Niob
Ogólne informacje
Nazwa, symbol, l.a. niob, Nb, 41
(łac. niobium)
Grupa, okres, blok 5 (VB), 5, d
Stopień utlenienia 3, 5
Właściwości metaliczne metal przejściowy
Właściwości tlenków średnio kwasowe
Masa atomowa 92,90638 u
Stan skupienia stały
Gęstość 8570 kg/m³
Temperatura topnienia 2477 °C
Temperatura wrzenia 4744 °C
Numer CAS 7440-03-1
PubChem 23936[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
warunków normalnych (0 °C, 1013,25 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło niob w Wikisłowniku

Niob (Nb, łac. niobium) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych układu okresowego. Nazwa pochodzi od Niobe, córki Tantala w mitologii greckiej. W anglosaskiej literaturze dotyczącej metalurgii spotykana jest nazwa Columbium z symbolem Cb.

Spis treści

[edytuj] Charakterystyka

Niob (blacha)

Jest to stalowoszary, miękki, ciągliwy i kowalny metal, podobny właściwościami do tantalu. Nie ulega korozji, nawet w wysokiej temperaturze, jest odporny na działanie mocnych kwasów nieorganicznych i wody królewskiej. Reaguje, podobnie jak tantal, z kwasem fluorowodorowym, z utworzeniem kompleksu, kwasu sześciofluoroniobowego(V):

2Nb + 12HF → 2NbF6 + 2H+ + 5H2

W środowisku niekompleksującym jony niobu nie istnieją – strąca się wodorotlenek Nb(OH)5. Niob tworzy tlenek Nb2O5, który reaguje z roztopionymi alkaliami, tworząc niobany, rozpuszczalne w wodzie tylko przy wysokim pH. Jony niobu na V stopniu utlenienia są bezbarwne, na IV i III stopniu utlenienia mają zabarwienie.

[edytuj] Występowanie

Występuje w skorupie ziemskiej w ilości 20 ppm. Minerałem tego pierwiastka jest kolumbit (Fe,Mn)Nb2O6.

[edytuj] Odkrycie

Niob został odkryty w 1801 r. przez Charlesa Hatchetta.

[edytuj] Zastosowanie

Obecnie otrzymuje się go na skalę przemysłową i stosuje do produkcji stopów z żelazem i niklem, a także w technice jądrowej. Stopy niobu z cyną i glinem wykazują właściwości nadprzewodzące.

Roczna światowa produkcja niobu przekracza 29 800 ton. Główni producenci to: Brazylia (87,2%), Kanada (11,4%) i Australia (8,4%)[potrzebne źródło].

[edytuj] Przypisy

  1. Niob – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Niob (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-10-05].

[edytuj] Bibliografia

  • Jerzy Minczewski, Zygmunt Marczenko Chemia analityczna. 1. Podstawy teoretyczne i analiza jakościowa (Wydawnictwo Naukowe PWN) Warszawa 2001 ISBN 83-01-13499-2

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach