Niobe (córka Tantala)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niobe

Niobe (także Nioba, gr. Νιόβη Nióbē, łac. Niobe, Nioba) – w mitologii greckiej królowa Teb.

Była córką Tantala i Diony, siostrą Pelopsa i żoną Amfiona, z którym miała 7 synów i 7 córek, tzw. Niobidów[1][2].

Obraziła bogów swoją pychą. Szczyciła się posiadaniem licznego potomstwa i wynosiła się ponad Leto, matkę Apollina i Artemidy. Zniewagę Leto pomściły jej dzieci, zabijając Niobidów z łuków na oczach Niobe. Po tym zdarzeniu rozpaczającą Niobe Zeus zamienił w skałę (góra Sipylos w Azji Mniejszej). Interpretowane jest to jako skamienienie z rozpaczy i bólu. Jest to częsty motyw w sztuce antycznej (dramat m.in. Ajschylos, Sofokles, rzeźba, malarstwo wazowe) oraz nowożytnej (J.L. David, Tintoretto).

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Urodziła 7 synów i 7 córek. Źródło: Jan Parandowski, Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1989, ISBN 80-8046-098-1, s. 149 oraz Vojtech Zamarovský, Bohovia a hrdinovia antických bájí, Vydal Perfekt a.s., Bratislava 1998, ISBN 80-8046-098-1, s. 304.
  2. Według Homera (Iliada) urodziła 6 synów i 6 córek.