Niszczenie książek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niszczenie książek – masowe niszczenie książek z powodów politycznych lub religijnych, manifestacyjnych lub tajnych.

Starożytne Chiny[edytuj | edytuj kod]

W 213 p.n.e. pierwszy cesarz Chin Qin Shi Huang wydał edykt o spaleniu ksiąg niezgodnych z oficjalną ideologią państwową i zawierających inną niż praktyczna wiedzę. Na skutek przeprowadzonego wówczas palenia ksiąg zniszczeniu uległy m.in. oryginalne teksty Pięcioksięgu konfucjańskiego.

III Rzesza[edytuj | edytuj kod]

Palenie książek, Berlin, 1933

Najbardziej znane jest publiczne palenie książek w 1933 w III Rzeszy. Po dojściu do władzy Adolfa Hitlera i jego partii NSDAP, w marcu 1933 Niemieckie Zrzeszenie Studentów zainicjowało kampanię "Przeciw nie-niemieckiemu duchowi" (niem. "Wider den undeutschen Geist"). W myśl tej akcji biblioteki miały być oczyszczane z "destrukcyjnego piśmiennictwa". Punktem szczytowym były publiczne palenia książek w licznych niemieckich miastach uniwersyteckich w dniu 10 maja 1933. Dzieła wielu pisarzy stawały się ofiarą ognia. Obok studentów, w paleniu książek uczestniczyli także rektorzy i profesorowie[1].

ZSRR[edytuj | edytuj kod]

Przyjmuje się, że bardziej konsekwentnie niszczono książki w krajach komunistycznych, głównie w ZSRR[potrzebne źródło], z reguły przez mielenie ich. Totalitarne państwa selekcjonują zbiory biblioteczne, usuwając i niszcząc większość niechcianych książek, niewielkie ilości zamykając jako zbiory specjalne (ros. "specfond") do dyspozycji władz, podczas odwilży także naukowców i studentów.

Antyutopie[edytuj | edytuj kod]

Niszczenie książek jest tematem fantastycznych antyutopii np.:

Przypisy