Niszczyciele rakietowe typu Audace

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele typu Audace
Opis typu
Kraj budowy Włochy Włochy
Użytkownicy  Marina Militare
Stocznia 2 stocznie
Wejście do służby 1972
Zbudowane okręty 2
Okręty w służbie okręty były w służbie do 2006 r
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa 3950 t
pełna: 4554 t
Długość 140,7 m
Szerokość 14,65 m
Zanurzenie 4,6 m (maks. 6,1 m)
Napęd 2 turbiny parowe o mocy 73.000 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby
Prędkość 33 węzły
Zasięg 4000 Mm /25 w
Załoga 416
Uzbrojenie 1 wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych RIM-24 Tartar
2 działa 127 mm
4 działa 76 mm
4 wyrzutnie torped 533 mm
6 wyrzutni torped 324 mm (stan początkowy – szczegóły w tekście)
Wyposażenie lotnicze 2 śmigłowce

Niszczyciele rakietowe typu Audace – seria dwóch włoskich niszczycieli rakietowych, w służbie w latach 1972-2006.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Okręty typu Audace były drugim typem opracowanych we Włoszech niszczycieli rakietowych, po okrętach typu Impavido powstałych w latach 50. Decyzję o budowie nowego typu okrętów podjęto w 1966, zlecając ją dwóm stoczniom. Ich budowę rozpoczęto w 1968. Okręty były przeznaczone przede wszystkim do zwalczania samolotów i okrętów podwodnych.

Jako pierwszy zbudowano "Audace", budowany w stoczni Cantieri Navali e Riuniti del Tirreno (późn. Fincantieri) w Riva Trigoso, wcielony do służby 16 listopada 1972. Drugi okręt, "Ardito", zbudowano w stoczni Italcantieri w Castellammare i wszedł do służby 5 grudnia tego samego roku.

Nazwa (nr taktyczny) Położenie stępki Data wodowania Wejście do służby Wycofanie
Audace (D551) 27. 04. 1968 02. 10. 1971 16. 11. 1972 28. 09. 2006
Ardito (D550) 19. 07. 1968 27. 11. 1971 05. 12. 1972 28. 09. 2006

Opis[edytuj | edytuj kod]

Okręty miały harmonijną, uznawaną za ładną sylwetkę, z gładkopokładowym kadłubem, z wyraźnym wzniosem pokładu na ostro wysuniętym dziobie. Początkowo okręty miały odrębną nadbudówkę dziobową i rufową, później zabudowano śródokręcie niskim łącznikiem, łącząc nadbudówki w jeden kompleks, ciągnący się na większości długości okrętu. Przez pierwszy okres służby elementem wyróżniającym ich sylwetkę, nietypowym już dla okrętów tego okresu, były dwie wieże dział 127 mm, na pokładzie dziobowym i na piętrze nadbudówki dziobowej. Kształt wież tych dział był charakterystyczny dla włoskich okrętów, z nachylonymi płaskimi ścianami i pochyłym dachem. W toku modernizacji zastąpiono drugą wieżę przez kontenerową wyrzutnię pocisków przeciwlotniczych Aspide. Dość szeroka i wysoka nadbudówka dziobowa, o kształcie zbliżonym do prostopadłościanu, z zakrytym mostkiem, stanowiła razem z wbudowanym w jej tylną część kominem, podstawę dla anten urządzeń elektronicznych. Komin miał wyloty spalin na boki i był połączony z głównym masztem.

W obniżeniu za nadbudówką dziobową zainstalowano po modernizacji pojemnikowe wyrzutnie dla pocisków woda-woda Teseo, skierowane na burty. Dalej znajdował się kompleks nadbudówki rufowej, z drugim kominem, z dalszymi antenami na nim. Następnie na dachu nadbudówki znajdowały się dwa radary SPG-51C kierowania pocisków przeciwlotniczych Tartar/Standard, a dalej wyrzutnia tych pocisków. Nadbudówka kończyła się podniesionym hangarem dla śmigłowców, których prostokątne lądowisko zajmowało cały pokład rufowy.

Napęd okrętów jest w dość konserwatywnym układzie, w postaci dwóch turbin parowych o mocy 73.000 KM, zasilanych z 4 kotłów Foster-Wheeler. Okręty mają dwie śruby i dwa stery.

Uzbrojenie pierwotne[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie jedynym uzbrojeniem rakietowym okrętów była jednoprowadnicowa wyrzutnia Mk 13 przeciwlotniczych pocisków rakietowych RIM-24 Tartar[1] na dachu nadbudówki rufowej, z zapasem 40 pocisków. Uzbrojenie to służyło do walki z samolotami na średnich dystansach. Zwalczanie samolotów na bliższych odległościach zapewniało wyjątkowo silne uzbrojenie artyleryjskie w postaci dwóch pojedynczych armat uniwersalnych 127 mm OTO Melara Compact DP w wieżach na dziobie oraz czterech armat przeciwlotniczych 76 mm OTO Melara Compact w wieżach na śródokręciu, po dwie na burtach. Wszystkie armaty były szybkostrzelne. Uzbrojenie to jednak miało niedogodności w postaci ograniczonego pola ostrzału w kierunku rufy, a pojedynczy system Standard nie mógł odeprzeć zmasowanych ataków.

Drugim głównym zadaniem okrętów było zwalczanie okrętów podwodnych, do czego służyły na dużych odległościach przede wszystkim dwa zabierane śmigłowce pokładowe Agusta-Bell AB-212. Na mniejszych dystansach do tego celu służyły cztery nieruchome wyrzutnie ciężkich torped 533 mm, kierowanych przewodowo, w pawęży rufowej, skierowane do tyłu. Mogły one służyć także przeciw celom nawodnym. Zestaw uzbrojenia uzupełniały dwie potrójne wyrzutnie lekkich torped kalibru 324 mm przeciw okrętom podwodnym, na burtach na śródokręciu.

Modernizacja[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 80. okręty zmodernizowano w celu zwiększenia ich możliwości bojowych, posiłkując się rozwiązaniami opracowanymi dla nowych niszczycieli typu Durand de La Penne. W 1988 ukończono modernizację "Ardito", a w 1991 "Audace".

Zwiększono możliwości przeciwlotnicze okrętów przez zamianę drugich wież dział 127 mm na kontenerową ośmioprowadnicową wyrzutnię Selenia Albatros dla pocisków przeciwlotniczych krótkiego zasięgu Aspide. Ponadto, pociski średniego zasięgu Tartar wymieniono na nowszy system Standard (SM-1) MR. Wszystkie cztery armaty 76 mm Compact na "Audace" i jedną na "Ardito" wymieniono na nowszy model OTO Melara 76 mm Super Rapid, o szybkostrzelności zwiększonej z 85 do 120 strz/min.

Okręty zyskały możliwość zwalczania okrętów na dalekich dystansach przez zainstalowanie ośmiu kontenerowych wyrzutni pocisków woda-woda Teseo Mk 2 (Otomat). Zrezygnowano natomiast z rufowych wyrzutni torped 533 mm, demontując je. Z okrętów mogły ponadto operować nowsze śmigłowce AW 101 Merlin. Zmodernizowano ponadto wyposażenie elektroniczne.

Dane[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie pierwotne

  • 2 pojedyncze armaty uniwersalne OTO Melara Compact DP kalibru 127 mm w wieżach (2xI)
    • masa pocisku 32 kg, donośność do celów morskich 23 km, do celów powietrznych 15 km, szybkostrzelność 45 strz/min
  • 4 pojedyncze armaty przeciwlotnicze OTO Melara Compact kalibru 76 mm w wieżach (4xI)
    • masa pocisku 6 kg, donośność do celów morskich 16 km, do celów powietrznych 12 km, szybkostrzelność 85 strz/min
  • 1 jednoprowadnicowa wyrzutnia Mk 13 kierowanych przeciwlotniczych pocisków rakietowych średniego zasięgu RIM-24 Tartar (zapas – 40 pociski)[1]
    • zasięg 30 km, pułap 15 m – 20 000 m
  • 4 wyrzutnie torpedowe kalibru 533 mm dla kierowanych torped przeciw okrętom podwodnym i nawodnym A.184
    • zasięg ok. 10-12 km/36 w, 24 km/24 w
  • 2 trzyrurowe wyrzutnie torpedowe Mk 32 Mod.9 kalibru 324 mm dla torped przeciw okrętom podwodnym A.244 lub Mk 46
    • zasięg ok. 11 km/40 w

Uzbrojenie po modernizacji

  • 1 armata uniwersalna OTO Melara Compact DP kalibru 127 mm w wieży
    • masa pocisku 32 kg, donośność do celów morskich 23 km, do celów powietrznych 15 km, szybkostrzelność 45 strz/min
  • 4 pojedyncze armaty przeciwlotnicze OTO Melara Super Rapid kalibru 76 mm w wieżach (4xI)
    • masa pocisku 6 kg, donośność do celów morskich 16 km, do celów powietrznych 12 km, szybkostrzelność 120 strz/min
  • 1 jednoprowadnicowa wyrzutnia Mk 13 Mod. 4 kierowanych przeciwlotniczych pocisków rakietowych średniego zasięgu Standard (SM-1) MR (zapas – 40 pociski)
    • zasięg ? km, pułap ? m
  • 1 ośmioprowadnicowa wyrzutnia Albatros kierowanych przeciwlotniczych pocisków rakietowych krótkiego Aspide
    • zasięg 10 km, pułap 15 m – 5000 m
  • 8 wyrzutni kierowanych przeciwokrętowych pocisków odrzutowych Teseo Mk 2
    • zasięg 185 km, głowica bojowa – 210 kg
  • 2 trzyrurowe wyrzutnie torpedowe Mk 32 Mod.9 kalibru 324 mm dla torped przeciw okrętom podwodnym A.244 lub Mk 46
    • zasięg ok. 11 km/40 w

Wyposażenie elektroniczne
(stan po modernizacji)

  • radar wczesnego wykrywania Selenia SPS-768(V)3 (RAN-3L) (komin dziobowy) (wcześniej RAN-3 – "Audace" i SPS-12 – "Ardito")
  • radar wykrywania celów powietrznych i morskich Selenia SPS-774 (RAN-10S) (dach nadbudówki dziobowej, po modernizacji)
  • radar trójwspółrzędny dozoru powietrznego Hughes SPS-52C (komin rufowy)
  • radar wykrywania celów morskich SMA SPQ-2D (maszt)
  • radar nawigacyjny SMA SPN-748
  • 2 radary naprowadzania pocisków przeciwlotniczych Standard Raytheon SPG-51C
  • 3 radary kierowania ogniem artylerii i pocisków przeciwlotniczych Aspide Selenia SPG-76 (RTN-30X Dardo-E) (dach sterówki i po bokach drugiego komina)
  • podkilowa stacja hydrolokacyjna CWE-610/A
  • holowany cel pozorny dla okrętów podwodnych SLQ-25 Nixie
  • system walki radioelektronicznej Elettronica SLQ-732 Nettuno
  • system dowodzenia Selenia Elsag IPN-20 SADOC-2
  • system łączności satelitarnej SATCOM
  • system wymiany informacji Link 11 i 14
  • 2 wyrzutnie celów pozornych Breda SCLAR (20-prowdnicowe, 105 mm)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Informacja o początkowym wyposażeniu w system Tartar pochodzi z włoskiej Wikipedii

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]