Niszczyciele rakietowe typu Lütjens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele rakietowe typu Lütjens
D185 Lütjens.jpg
Niszczyciel "Lütjens" w 2003 r. w Kilonii
Opis typu
Kraj budowy  Niemcy
Użytkownicy  Deutsche Marine
Stocznia General Dynamics’ Bath Iron Works, Bath (Maine)
Wejście do służby marzec 1969 r.
Planowane okręty 3
Zbudowane okręty 3
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 4162 ton
pełna – 4729 ton
Długość 134,48 m
Szerokość 14,35 m
Zanurzenie 4,8 (maks. 6,4) m
Napęd 4 kotły wodnorurkowe, 2 turbiny parowe o mocy łącznej 70 000 KM, napędzające dwie śruby napędowe
Prędkość 34 węzły
Zasięg 4030 mil morskich przy prędkości 18 w
1240 mil morskich przy prędkości 34 w
Załoga 334 osoby

Niszczyciele typu Lütjens (Typu 103) to seria trzech niszczycieli rakietowych marynarki RFN, w służbie od lat 70. XX wieku do 2003, nazwana tak od głównego okrętu typu. Typ ten stanowił wersję amerykańskiego typu Charles F. Adams (DDG-2). Były to jedyne niszczyciele marynarki niemieckiej, zbudowane jako rakietowe.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej marynarka wojenna RFN (Bundesmarine) podlegała ograniczeniom międzynarodowym. W 1961 jednakże Unia Zachodnioeuropejska wyraziła zgodę na posiadanie przez Niemcy Zachodnie niszczycieli rakietowych o wyporności ponad 3000 ton. Z powodu długiego czasu wymaganego na zaprojektowanie własnych jednostek, rząd RFN zdecydował zakupić w USA 3 okręty typu Charles F. Adams (niszczyciele typu Charles F. Adams były to pierwsze okręty na świecie zaprojektowane od początku jako niszczyciele rakietowe, budowane od 1960 w ilości 23 jednostek dla marynarki wojennej USA i 3 dla marynarki australijskiej).

Niszczyciel "Mölders"
"Mölders" od rufy (na nadbudówce widoczna uniesiona pionowo wyrzutnia rakiet przeciwlotniczych)

Ostatnie trzy jednostki tego typu zbudowano specjalnie na zamówienie RFN, w stoczni Bath Iron Works w stanie Maine. Okręty niemieckie różniły się nieco od amerykańskich szczegółami i wyposażeniem elektronicznym (wizualnie przede wszystkim kształtem kominów). Część podzespołów do budowy okrętów dostarczył przemysł niemiecki.

Trzy niemieckie niszczyciele typu Charles F. Adams, oznaczonego w Niemczech jako Typ 103, weszły do służby w latach 19691970. Otrzymały nazwy "Lütjens", "Mölders" i "Rommel" na cześć niemieckich dowódców wojskowych okresu II wojny światowej (Günther Lütjens, Werner Mölders i Erwin Rommel). Od nazwy pierwszego okrętu oznaczane są też jako typ Lütjens. Uzupełniły one niszczyciele klasyczne typu Hamburg (później zmodernizowane jako niszczyciele rakietowe, lecz w ograniczony sposób).

W toku służby, niemieckie okręty przeszły w latach 80. modernizację uzbrojenia i wyposażenia elektronicznego, doprowadzającą je do standardu ówczesnego pola walki (między innymi, wymieniono pociski przeciwlotnicze Tartar na Standard i dodano pociski przeciwokrętowe Harpoon). Uzyskały wówczas oznaczenie Typ 103B. W połowie lat 90. okręty ponownie zmodernizowano, wymieniono sonar na nowszy oraz dodano dwie wyrzutnie pocisków przeciwlotniczych bliskiego zasięgu RAM ("Mölders" w 1993, "Lütjens" w 1995 i "Rommel" w 1996).

Okręty typu Lutjens zostały wycofane po wejściu do służby nowych fregat typu 124. "Rommel" został wycofany w 1999, pozostałe okręty w 2003.

Od 24 czerwca 2005 "Mölders" jest udostępniony jako okręt-muzeum w bazie w Wilhelmshaven.

Okręty[edytuj | edytuj kod]

Nazwa (znak taktyczny) położenie stępki wodowanie wejście do służby wycofanie
Lütjens (D185) 1. 03. 1966 11. 08. 1967 22. 03. 1969 18. 12. 2003
Mölders (D186) 12. 04. 1966 13. 04. 1968 20. 09. 1969 28. 05. 2003
Rommel (D187) 22. 08. 1967 1. 02. 1969 02. 05. 1970 30. 06. 1999
Dziobowa armata 127 mm "Lütjensa"

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Wyposażenie elektroniczne[edytuj | edytuj kod]

Załoga "Lütjensa" oddaje honory niszczycielowi USS "Winston S. Churchill" (DDG-81) po ataku terrorystycznym na WTC, 14 września 2001
  • stacja radiolokacyjna dozoru powietrznego AN/SPS-40 (dziób)
  • stacja radiolokacyjna dozoru powietrznego AN/SPS-52 (rufa)
  • stacja radiolokacyjna dozoru ogólnego AN/SPS-10, późn. SPS-67
  • dwie stacje radiolokacyjne naprowadzania pocisków przeciwlotniczych AN/SPG-51
  • stacja radiolokacyjna kierowania ogniem artylerii AN/SPG-53, późn. SPG-60
  • stacja radiolokacyjna AN/SPS-21, później SPQ-9
  • podkilowa stacja hydrolokacyjna AN/SQS-23A, później DSQS-21B
  • systemy walki radioelektronicznej
  • wyrzutnie celów pozornych Mk 36 SRBOC (po modernizacji)