Niszczyciele typu Benham

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele typu Benham
USS Benham (DD-397) 1939.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Wejście do służby 1930-1940
Wycofanie 1947-1948
Planowane okręty 12
Zbudowane okręty 10
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1637 t (standardowa)
2250 t (pełna)
Długość 103,86 m (całkowita)
101,8 m (na linii wodnej)
Szerokość 10,82 m
Zanurzenie 3,91 m (średnie)
Napęd 3 kotły Babcock&Wilcox, 2 turbiny Westinghouse o mocy 50 000 KM, 2 śruby
Prędkość 40,86 węzłów (na próbach)
Zasięg 5390 Mm/12 w.
4860 Mm/15 w.
3600 Mm/20 w.
Załoga 9 oficerów/175 podoficerów i marynarzy (1940)
280 oficerów i marynarzy (1944)
Uzbrojenie 4 armaty kalibru 127 mm
4 × 12,7 mm
16 wyrzutni torped kalibru 530 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niszczyciele typu Benham – seria dziesięciu amerykańskich niszczycieli, zbudowanych przed wybuchem II wojny światowej i służących w US Navy podczas jej trwania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciele typu Benham jako jedne z pierwszych unaoczniły problem z jakim borykały się marynarki wojenne ówczesnych potęg morskich. W 1930 roku podpisany został Traktat londyński, narzucający jego sygnatariuszom ograniczenia tonażowe budowanych okrętów. W przypadku niszczycieli nie mogły one mieć większej wyporności niż 1500 ts. Jednak rozwój systemów napędowych i artyleryjskich i coraz większa waga przykładana do środków obrony przeciwlotniczej, wymuszał na konstruktorach budowanie coraz większych okrętów mogących pomieścić nowe systemy i urządzenia. W 1935 roku Sekretarz Marynarki Stanów Zjednoczonych zwrócił się do Rady Głównej o sformułowanie wymagań dla budowy nowych dwunastu niszczycieli, dla których środki finansowe zaplanowano w kolejnym roku budżetowym. Na podstawie analiz wykonanych przez Biuro Marynarki ds. Konstrukcji i Remontów (Bureau of Construction and Repair), Rada Główna wystosowała memorandum do Sekretarza Marynarki informując go, że jedynym sposobem wywiązania się z ustaleń traktatowych jest wybudowanie niszczycieli o ograniczonej infrastrukturze bytowej dla załogi i z działami zwalczającymi tylko cele nawodne zamiast armat uniwersalnych. Zwrócono uwagę, że coraz bardziej rozbudowane systemy kierowania ogniem, uzbrojenia i napędu wymagają coraz liczniejszej załogi, która na okrętach operujących na ogromnych obszarach obydwu oceanów nie może gnieździć się w ciasnych i nielicznych pomieszczeniach. 2 kwietnia 1935 roku Sekretarz przyjął przedstawiony mu projekt nowych niszczycieli, decydując, że jego uzbrojenie stanowić będą 4 armaty uniwersalne (Double/Dual Purpose) i 16 wyrzutni torpedowych. Projektowaniem nowych jednostek zajęła się firma Gibbs&Cox, która miała już doświadczenie w projektowaniu niszczycieli typu Porter i Somers.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Nowe okręty miały kadłub identyczny jak ten zastosowany na niszczycielach typu Gridley. W układzie napędowym zastosowano udoskonalone trzy kotły Babcock&Wilcox, które dostarczały parę pod zwiększonym do 42 atmosfer ciśnieniem do dwóch turbin Westinghouse. Pomimo starań nie udało się zachować "traktatowej" wyporności i sięgnęła ona 1650 ton. Jednak nie miało to już większego znaczenia jako, że w 1936 roku podpisano kolejny traktat, który tym razem nie narzucał takich ograniczeń niszczycielom.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie główne składało się z czterech pojedynczych armat uniwersalnych kalibru 127 mm, rozmieszczonych po dwie na dziobie i rufie okrętów (armaty rufowe nie były osłonięte), oraz 16 wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm. Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiły cztery karabiny kalibru 12,7 mm. W 1941 roku ze wszystkich jednostek z wyjątkiem USS "Benham" i USS "Ellet" zdemontowano rufowe dwie wyrzutnie torpedowe, zamontowano również dodatkowe karabiny maszynowe 12,7 mm, zwiększając ich liczbę do siedmiu na okrętach. W 1942 roku zastąpiono je działkami Oerlikon 20 mm. Na okrętach służących na Atlantyku osłonięto również rufowe działa, których osłony jednak ponownie zdemontowano po przejściu jednostek na Pacyfik. W 1943 roku zamontowano na wszystkich niszczycielach dwie pary działek Boforsa kal. 40 mm.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowę pierwszych trzech niszczycieli powierzono prywatnej stoczni Federal Shipbuilding and Drydock Company mieszczącej się w Kearny w stanie New Jersey. Pozostałe okręty wybudowano w stoczniach marynarki wojennej. Tempo budowy niszczycieli w stoczniach marynarki było bardzo powolne w porównaniu z Federal Shipbuilding, sytuacja była na tyle poważna, że sam prezydent Franklin Delano Roosevelt wysłał w tej sprawie 28 grudnia 1938 roku list do Sekretarza Marynarki wyrażając swoje zaniepokojenie niewielkim postępem prac. W myśl przysłowia "pańskie oko konia tuczy" prace budowlane przy okrętach uległy wyraźnemu przyspieszeniu.

Nr. taktyczny
Nazwa
Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby
DD 397
Benham
Federal Shipbuilding 01.09.1936 16.04.1938 02.02.1939
DD 398
Ellet
Federal Shipbuilding 03.12.1936 11.06.1938 18.04.1939
DD 399
Lang
Federal Shipbuilding 05.04.1937 27.08.1938 26.05.1939
DD 402
Mayrant
Boston Navy Yard 15.04.1937 14.05.1938 01.11.1939
DD 403
Trippe
Boston Navy Yard 15.04.1937 14.05.1938 15.12.1939
DD 404
Rhind
Philadelphia Naval Shipyard 22.09.1937 28.07.1938 15.01.1940
DD 405
Rowan
Norfolk Naval Shipyard 25.06.1937 05.05.1938 31.10.1939
DD 406
Stack
Norfolk Naval Shipyard 25.06.1937 05.05.1938 03.01.1940
DD 407
Sterett
Charleston Navy Yard 02.12.1936 27.10.1938 15.09.1939
DD 408
Wilson
Puget Sound Naval Shipyard 22.03.1937 12.04.1939 14.08.1939

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Holicki, Amerykańskie niszczyciele typu Benham, "Nowa Technika Wojskowa", nr 3 (2001), s. 39-42, ISSN 1230-1655.