Niszczyciele typu Benson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niszczyciele typu Benson
USS Benson (DD-421)
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
 MW Republiki Chińskiej
 Marina Militare
Wejście do służby 1940-1943
Wycofanie 1946-1951 (US Navy)
Zbudowane okręty 30
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1620 t
Długość 106,1 m
Szerokość 10,8 m
Zanurzenie 5,3 m
Napęd 2 zespoły turbin parowych z przekładniami, 2 śruby
Prędkość 37 węzłów
Załoga 276
Uzbrojenie 5 armat kalibru 127 mm,
6 karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm,
10 wyrzutni torped kalibru 530 mm,
2 miotacze bomb głębinowych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niszczyciele typu Benson – typ trzydziestu amerykańskich niszczycieli z okresu II wojny światowej, które weszły do służby w United States Navy w latach 1940-1943. Okręty zostały zaprojektowane jako ulepszona wersja niszczycieli typu Sims.

Okręty typu Benson nieznacznie różniły się od niszczycieli typu Gleaves, od których odróżniała je m.in. inna konstrukcja kominów. Ze względu na podobieństwo obu typów często określane są one jako typ Benson/Gleaves.

Trzy okręty typu Benson zostały zatopione w wyniku działań wojennych – USS "Laffey" oraz USS "Barton" zatonęły w listopadzie 1942 roku podczas bitwy o Guadalcanal, natomiast USS "Lansdale" został zatopiony w kwietniu 1944 roku przez samoloty Luftwaffe na Morzu Śródziemnym. Pozostałych dwadzieścia siedem niszczycieli zostało wycofanych ze służby w latach 1946-1951. Po wojnie dwa okręty trafiły do służby w Republice Chińskiej, a jeden we Włoszech, gdzie służyły do lat 70. XX wieku.

Okręty[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]