Niszczyciele typu Daring (1949)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niszczyciele typu Daring
HMAS-Vampire-D11-01.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Wielka Brytania
Użytkownicy  Royal Navy
 Royal Australian Navy
 Marynarka Wojenna Peru
Wejście do służby 1952-1959
Zbudowane okręty 11
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 3580 t (pełna)
Długość 118,8 m
Szerokość 13,1 m
Zanurzenie 4,1 m
Napęd 2 turbiny parowe z przekładniami, 2 śruby
Prędkość 35 węzłów
Załoga 297
Uzbrojenie 3 podwójne armaty kalibru 113 mm
2 podwójne armaty przeciwlotnicze Bofors L/60 kalibru 40 mm
2 pojedyncze armaty przeciwlotnicze Bofors L/60 kalibru 40 mm
2 pięcioprowadnicowe wyrzutnie torped kalibru 530 mm
1 miotacz bomb głębinowych Squid
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niszczyciele typu Daring – typ jedenastu brytyjskich niszczycieli opracowanych po II wojnie światowej dla Royal Navy i Royal Australian Navy. Okręty weszły do służby w latach 50. i znajdowały się w niej do lat 70. XX wieku.

Był to ostatni typ brytyjskich niszczycieli, którego podstawowe uzbrojenie stanowiła broń artyleryjska. Okręty były wykorzystywane podczas konfrontacji indonezyjsko-malezyjskiej i wojny wietnamskiej.

Dwa okręty (HMS "Diana" i HMS "Decoy") po wycofaniu z Royal Navy zostały sprzedane do Peru, gdzie pełniły służbę do 1993 i 2007 roku.

Okręty[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]