Niszczyciele typu Hobart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niszczyciele typu Hobart
Opis typu
Kraj budowy  Australia
Użytkownicy  Royal Australian Navy
Stocznia Australian Submarine Corporation
Wejście do służby ~2016
Planowane okręty 3
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność pełna: 6250 t
Długość 147,2 m
Szerokość 18,6 m
Zanurzenie 5,17 m
Napęd siłownia w układzie CODAG dwa silniki wysokoprężne, dwie turbiny gazowe
Prędkość 29 węzłów
Zasięg 5000 nm (9,300 km)
Załoga 202
Uzbrojenie • 48 wyrzutni Mk 41 VLS z pociskami SM-2MR lub ESSM
• 8 x Harpoon
• 1 x armata Mark 45 127 mm
• 2 wyrzutnie torpedowe Mk 32 dla MU90
Phalanx CIWS
Wyposażenie lotnicze 1 helikopter SH-60B LAMPS III

Niszczyciele typu Hobart – projektowany typ niszczycieli Aegis (w nomenklaturze australijskiej: Air Warfare Destroyer – AWD, lub SEA 4000) Królewskiej Australijskiej Marynarki Wojennej. Nowy typ niszczyciela zastąpić ma pozostające aktualnie w służbie fregaty rakietowe typu Adelaide, przejmując od nich zadania obrony obszaru powietrznego oraz walki przeciwpodwodnej. Trwają także obecnie rozważania nad wyposażeniem okrętów nowego typu w zdolność zwalczania pocisków balistycznych, opartą na amerykańskim systemie antybalistycznym Aegis BMD. Nowy typ niszczycieli oparty został na hiszpańskich konstrukcjach fregat typu Álvaro de Bazán (F100) z wyposażeniem w zakresie systemu Aegis dostarczanym przez amerykańskie koncerny Raytheon oraz Lockheed Martin. Ogółem zaplanowano trzy jednostki tego typu: „Hobart”, którego wejście do służby przewidziane jest na rok 2013, oraz „Brisbane” (2015) i „Sydney” (2017)

Hiszpańska fregata Álvaro de Bazán typu F-100

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]