Niszczyciele typu Somers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Niszczyciele typu Somers
USS Somers (DD-381)
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Stocznia Federal Shipbuilding and Drydock Company, Kearny, New Jersey
Bath Iron Works, Bath, Maine
Planowane okręty 5
Zbudowane okręty 5
Okręty w służbie 0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 2079 ton
2811 ton (pełna)
Długość 116,13 metra (całkowita)
Szerokość 11,25 metra
Zanurzenie 5,4 metra
Napęd 2 śruby, 4 kotły Babcock&Wilcox 2 turbiny General Electic Curtis 52 000 KM
Prędkość 35 węzły
Zasięg 7020 Mm/12 w
6490 Mm/15,6 w
4250 Mm/20 w
3140 Mm/25 w
Załoga 235 marynarzy i oficerów
290 - 330 podczas wojny
Uzbrojenie 1940 rok
8 x 127 mm (4 x II)
8 x 28 mm (2 x IV)
2 x 12,7 (2 x I)
12 wyrzutni torp. 533 mm (3 x IV)
2 zrzutnie bomb głębinowych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Niszczyciele typu Somersamerykańskie niszczyciele, pełniące funkcję przewodników floty (liderów), zbudowane w latach 19371938 i służące w US Navy podczas II wojny światowej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej połowie lat 30. XX wieku rozpoczęto w Stanach Zjednoczonych duży program rozbudowy sił marynarki wojennej, jednym z jego elementów była budowa serii niszczycieli. Podjęto również decyzję, aby wybudować kilka niszczycieli pełniących rolę przewodników floty (liderów), okrętów większych i silniej uzbrojonych od klasycznych niszczycieli. Rolę liderów we Flocie Pacyfiku pełniły jednostki typu Porter, we Flocie Atlantyckiej rolę liderów miały pełnić niszczyciele typu Somers.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Wybudowano 5 okrętów typu Somers: USS "Somers" (DD-381), USS "Warrington" (DD-383), USS "Sampson" (DD-394), USS "Davis" (DD-395) oraz USS "Jouett" (DD-396). Pierwsze dwa niszczyciele wybudowano w stoczni Federal Shipbuilding and Drydock Company w Kearny w stanie New Jersey, pozostałe trzy w stoczni Bath Iron Works w Bath (Maine).

Nr. taktyczny
Nazwa
Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby
DD 381
Somers
Federal Shipbuilding 27.06.1935 13.03.1937 30.06.1938
DD 383
Warrington
Federal Shipbuilding 10.10.1935 15.05.1937 12.08.1938
DD 394
Sampson
Bath Iron Works 08.04.1936 16.04.1938 03.10.1938
DD 395
Davis
Bath Iron Works 28.07.1936 30.07.1938 16.12.1938
DD 396
Jouett
Bath Iron Works 26.03.1936 24.09.1938 07.03.1939

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Za projekt niszczycieli odpowiedzialna była firma Gibbs & Cox. Mając już doświadczenie w eksploatacji niszczycieli typu Porter, zdecydowano się wprowadzić kilka udoskonaleń istniejącego typu. Najważniejszym z nich był nowy zespół napędowy opracowany przez firmę Babcock & Wilcox i Foster Wheeler. Nowe kotły wytwarzające parę o wyższym ciśnieniu i większej temperaturze pozwalały osiągnąć prędkość o 0,5 węzła większą niż na Porterach (Podczas prób morskich USS "Sampson" rozwinął prędkość 38,56 w). Wzmocniono uzbrojenie torpedowe o dodatkowe trzy wyrzutnie w porównaniu z Porterem. Wygospodarowano dla nich miejsce dzięki rezygnacji z jednego z kominów. Zrezygnowano z masztu rufowego, a jedyny istniejący miał konstrukcję palową, osiągnięto dzięki temu znaczne oszczędności tonażowe. Dzięki tym wszystkim udoskonaleniom lidery floty Atlantyku były szybsze i posiadały większy zasięg od swoich pacyficznych odpowiedników.

USS "Sampson" (DD-394)

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie główne tworzyło 8 armat Mk 12 na podwójnych podstawach Mk 22, kalibru 127 mm i długości luf 38 kalibrów, rozmieszczonych w czterech wieżach artyleryjskich. Uzbrojenie przeciwlotnicze tworzyło 8 działek Mk 2, kalibru 28 mm o długości lufy 75 kalibrów, rozmieszczonych na dwóch stanowiskach po cztery lufy oraz dwa karabiny maszynowe 12,7 mm. Okręty posiadały również trzy stanowiska torpedowe 533 mm, po trzy wyrzutnie na stanowisko i dwie rufowe zrzutnie bomb głębinowych Mk 7. Niszczyciele zaopatrzone były również w urządzenia sonarowe.

Modyfikacje[edytuj | edytuj kod]

W 1942 roku na niszczycielach typu Somers zdemontowano środkowy zespół wyrzutni torpedowych oraz działka 28 mm zastępując je działkami 20 mm. W 1943 roku usunięto wieżę artyleryjską nr 3 (rufową), wzmacniając uzbrojenie przeciwlotnicze działkami 20 mm Oerlikon oraz działkami 40 mm Boforsa. W toku działań wojennych zaczęto instalować wyposażenie radiolokacyjne: radar dozoru SC oraz radar kierowania ogniem Mk 3. Na rufie montowano maszty z radionamiernikami HF/DF.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]