Nitokris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nitokris
królowa starożytnego Egiptu
Żona Merenre II
Dane biograficzne
Mąż Merenre II

Nitokris (z gr.; egip. Neitaquerti, co znaczy Neit-jest-najdoskonalsza) – ostatni władca starożytnego Egiptu z VI dynastii, a jednocześnie pierwsza kobieta na tronie Dolnego i Górnego Egiptu rządząca samodzielnie i, przynajmniej nominalnie, uważana za władcę całego kraju.

<
N35
X1 Z5
M17 X7
D21
X1
Z4
G7
>
Neitaquerti w hieroglifach

Lata panowania[edytuj | edytuj kod]

Papirus Turyński określa czas sprawowania przez nią władzy na 2 lata, 1 miesiąc i 1 dzień, Maneton przypisuje jej 12, a Eratostenes – 6 lat rządów.

Legendy[edytuj | edytuj kod]

Legenda, którą Herodot przekazuje w swoich Dziełach mówi, że jej mąż został zamordowany, a Nitokris, znając zabójców zaprosiła ich na ucztę podczas której otworzyła sekretny kanał, przez który woda zalała komnatę topiąc biesiadników[1]. Następnie chcąc uniknąć zemsty, popełniła samobójstwo, zamykając się w komorze pełnej popiołów. Niektórzy badacze dziejów starożytnego Egiptu nie wykluczają też takiego przebiegu wydarzeń. W czasach greckich przeszła do legendy jako Rodopis, kurtyzana i mityczna fundatorka trzeciej piramidy (Mykerinosa) w Gizie.

Fakty[edytuj | edytuj kod]

Dane odnośnie jej panowania są bardzo niepewne. Była siostrą i żoną Merenrego II. Po jego śmierci wybuchły w kraju niepokoje społeczne, w czasie których pojawiło się wielu uzurpatorów. Nitokris zdołała ich usunąć i sama objęła rządy. Niestety, nie odnaleziono dotychczas żadnych świadectw archeologicznych mówiących o jej panowaniu. Nie wiadomo również, gdzie została pochowana.

Przypisy

  1. Jacq Christian: Egipcjanki. Barbara Tkaczow (tłum.). Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 44. ISBN 978-83-7391-771-2.


Poprzednik
Merenre II
HekaNemesNechacha PioMs.svg Stare Państwo
Nitokris – VI dynastia

2218 – 2216 p.n.e.
HekaNemesNechacha PioMs.svg Następca
?

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grimal N. „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 98, ISBN 83-06-02917-8
  • Kwiatkowski B. „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 194-195, ISBN 83-207-1677-2
  • Schneider Th. „Leksykon faraonów”, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa-Kraków 2001, s. 206 - 207, ISBN 83-01-13479-8