Nitrokalit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nitrokalit
Zdjęcie kryształu nitrokalitu wykonane mikroskopem polaryzacyjnym
Zdjęcie kryształu nitrokalitu wykonane mikroskopem polaryzacyjnym
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy nitryt, niter, saletra indyjska, saletra potasowa
Skład chemiczny azotan potasu (KNO3)[1]
Twardość w skali Mohsa 2[1]
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Pokrój kryształu igiełkowy lub włóknisty
Układ krystalograficzny rombowy
Gęstość minerału 1,99 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biały, jasnoszary, bezbarwny
Rysa biała
Połysk szklisty
Inne przezroczysty

Nitrokalit (nitryt, niter, saletra indyjska[1], saletra potasowa) – minerał z gromady azotanów.

Nazwa nawiązuje do składu chemicznego minerału; łac. nitrogenium = azot, kalium = potas; określenie saletra = azotan pochodzi z łac. sal petrae = sól skalna.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy skupienia igiełkowe lub włókniste. Występuje w formie naskorupień, nalotów, wykwitów. Bardzo rzadko wytwarza niewielkie, tabliczkowe, podobne do aragonitu kryształy. Jest przezroczysty, łatwo rozpuszcza się w wodzie, jest słony, przy dotknięciu daje wrażenie chłodu. Nie jest higroskopijny. Często występuje w formie wykwitów i nalotów, które tworzy na powierzchniach skalnych bogatych w potas. Najczęściej spotkać go można w jaskiniach, np. z jaskini w Nowym Meksyku USA tylko z jednej z jaskiń wydobyto około 100 ton saletry potasowej.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Typowy minerał skał osadowych. Powstaje w klimatach pustynnych. Współwystępuje z nitronatrytem (saletrą sodową), halitem, mirabilitem, anhydrytem, gipsem.

Miejsca występowania: pustynia Atakama w Chile, Peru, Boliwia – Cochabamba, USA – dolina rzeki Amarogoza, Dolina Śmierci, Kalifornia, Egipt, Algieria, Iran, Włochy, Hiszpania, Węgry.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • służy do produkcji prochu strzelniczego (dymnego) – główny składnik,
  • w przemyśle chemicznym,
  • w rolnictwie – używany jako naturalny nawóz,
  • interesuje niektórych kolekcjonerów,
  • jest minerałem interesującym naukowców.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Jan Flis: Szkolny słownik geograficzny. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1985, s. 78. ISBN 83-02-00870-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G.G. Gormaz, J.J. Casanovas: Atlas mineralogii, "Wiedza i życie" 1992
  • J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów, Videograf II sp. z o.o. 2003

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]