Nizina Śląsko-Łużycka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nizina Śląsko-Łużycka
Nizina Śląsko-Łużycka.png
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Niż Środkowoeuropejski
Podprowincja Niziny Sasko-Łużyckie
Makroregion Nizina Śląsko-Łużycka
Mezoregion Bory Dolnośląskie,
Równina Szprotawska,
Wysoczyzna Lubińska,
Równina Legnicka,
Równina Chojnowska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
woj. dolnośląskie
Niemcy

Nizina Śląsko-Łużycka (317.7) – rozległa równina w południowo-zachodniej Polsce i południowo-wschodnich Niemczech.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Jest to najdalej na południowy wschód wysunięty fragment (makroregion) podprowincji Nizin Sasko-Łużyckich. Od północy graniczy ze Wzniesieniami Łużyckimi (z Wałem Mużakowa), od północy i północnego wschodu z Wałem Trzebnickim, od wschodu z Niziną Śląską, od południa z Sudetami (Pogórzem Zachodniosudeckim).

Podział[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze Polski wydziela się następujące mezoregiony: Bory Dolnośląskie, Równinę Szprotawską, Wysoczyznę Lubińską, Równinę Legnicką i Równinę Chojnowską[1].

Rzeki[edytuj | edytuj kod]

Większe rzeki: Kaczawa, Szprotawa, Bóbr, Kwisa, Czerna Wielka, Nysa Łużycka.

Miasta[edytuj | edytuj kod]

Główne miasta (w Polsce): Legnica, Lubin, Bolesławiec, Zgorzelec, Żagań i Jawor.

Przypisy

  1. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: PWN, 2002. ISBN 83-01-13897-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]