Nocne wiedźmy
Nocne wiedźmy (niem. Nachthexen, ros. Ночные ведьмы, nocznyje wiedmy) – popularna nazwa 588 Pułku Nocnych Bombowców (w późniejszym okresie 46 Tamańskiego Pułku Nocnego Lotnictwa Bombowego Gwardii), złożonego z samych kobiet oddziału Sił Powietrznych ZSRR. Pułk działał w trakcie II wojny światowej. Został utworzony przez płk. Marinę Raskową, a dowodziła nim major Jewdokija Berszanska.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Pułk wykonywał tzw. naloty nękające i bombardowania precyzyjne wymierzone przeciw siłom niemieckim na froncie wschodnim od 1942 do końca wojny. W szczytowym okresie w skład pułku wchodziło 40 dwuosobowych załóg. Wykonały one ponad 23 tysiące misji, zrzucając około trzech tysięcy ton bomb. Był to najczęściej odznaczany oddział Sił Powietrznych ZSRR. Do końca wojny każda z załóg odbyła ponad tysiąc misji. Dwudziestu trzech członków pułku otrzymało tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Życie straciło trzydzieścioro członkiń pułku.
Pułk latał na dwupłatowcach Po-2 (do 1944 nazywane U-2), o konstrukcji drewniano-płóciennej. Zaprojektowane w 1928, miały służyć jako samoloty treningowe i rolnicze. Jednak z powodu braku innych maszyn przesunięto go do zadań rozpoznawczych, łącznikowych, sanitarnych, a nawet bombowych i szturmowych. Każdy samolot zabierał zaledwie 350 kilogramów bomb, więc nierzadko jedna załoga musiała odbywać kilka lotów jednej nocy. Choć samolot był przestarzały i powolny, to jego zdolności manewrowe i wytrzymałość konstrukcji niejednokrotnie ratowały jego pilotów z opresji. Prędkość maksymalna samolotu była niższa niż prędkość przeciągnięcia podstawowych myśliwców Luftwaffe (Messerschmitt Bf 109 i Focke-Wulf Fw 190), tak więc niemieccy piloci mieli trudności z zajęciem dogodnej pozycji do strzału (z tyłu za ogonem samolotu). Był natomiast wrażliwy na ostrzał artylerii przeciwlotniczej, dlatego misji dziennych na nim praktycznie nie wykonywano.
Schemat ataku najczęściej przebiegał następująco: samoloty startowały z lotniska i nabrawszy nad nim wysokości (w zależności od warunków terenowych od kilkunastu do kilkudziesięciu metrów nad ziemią), kierowały się nad cel, aby podejść do ataku z płytkiego lotu nurkowego lub koszącego. W pobliżu celu załogi zmniejszały moc silnika do minimum, podchodząc do ataku w niemal absolutnej ciszy[a]. Jedyną oznaką zagrożenia był świst wiatru w naciągach i zastrzałach samolotów, a kolejną już wybuchy bomb, zrzucanych przez Po-2. Po pozbyciu się ładunku, samoloty zawracały do bazy.
Celem bombardowań nie były obiekty strategiczne (np. składy paliw, place postojowe, sztaby itp.), ale głównie te, które pozwalały przeciętnemu żołnierzowi na w miarę normalne funkcjonowanie na froncie (a więc łaźnie, baraki, kuchnie polowe itp.). Co więcej, ponieważ naloty przeprowadzano w nocy, żołnierze nie mieli szansy wyspać się po ciężkim dniu, obawiając się, że w każdej chwili mogą zostać zmuszeni do ucieczki. Osłabiało to morale Niemców, którzy przezwali pilotki 588 Pułku „nocnymi wiedźmami”. Podobnie jak w przypadku innych pejoratywnych określeń, nazwa ta przyjęła się wśród Rosjanek jako powód do dumy.
Począwszy od czerwca 1942, 588 Pułk wchodził w skład 4 Armii Lotniczej. W lutym 1943 przemianowano go na 46 Pułk Nocnego Lotnictwa Bombowego Gwardii, a w październiku tego samego roku uhonorowano go nazwą wyróżniającą 46 Tamański Pułk Nocnego Lotnictwa Bombowego Gwardii. Nazwa „Tamański” została wybrana ze względu na wkład oddziału w czasie walk o Półwysep Tamański w 1943.
Uwagi
- ↑ Niektóre źródła podają, że samoloty leciały z wyłączonymi silnikami. Jednak silnika Szwecow M-11 nie można ponownie uruchomić w powietrzu, bez pomocy obsługi naziemnej.
Bibliografia [edytuj]
- K. Janowicz: Duchy Stalingradu. Kagero, s. 25. ISBN 214981.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Robyn Dixon. Day of Glory for USSR's Night Witches. „Los Angeles Times”, 2001-05-10 (ang.). [dostęp 2011-10-27].
- The Night Witches (ang.). pratt.edu. [dostęp 2011-10-27].
- New Zealand Fighter Pilots Museum: Soviet Women Combat Pilots (ang.). www.nzfpm.co.nz. [dostęp 2011-10-27].
- The Incredible Story of the "Night Witches (ang.). www.flyandrive.com. [dostęp 2011-10-27].
- Female Faces of the Air War (ang.). www.samolet.co.uk. [dostęp 2011-10-27].
- Russian Women Pilots (ang.). www.avstop.com. [dostęp 2011-10-27].
- Marina Raskova and Soviet Female Pilots (ang.). www.elknet.pl. [dostęp 2011-10-27].
- BBC: The Night Witches – Russian Combat Pilots of World War Two (ang.). www.bbc.co.uk. [dostęp 2011-10-27].
- San Diego Aerospace Museum: Airwomen of the Red Star (ang.). www.aerospacemuseum.org. [dostęp 2011-10-27].
