Nod

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nod (hebr. אֶרֶץ נוֹד Erec Nod) – biblijny kraj położony na wschód od Edenu. U Flawiusza zwany ziemią Nais. Oznacza ogólnie kraj zamieszkiwany przez tych, którzy błądzą (heb. nod – błądzić).

Św. Hieronim potraktował w Wulgacie tę nazwę jako rzeczownik pospolity i przełożył jako profugus, czyli "wygnaniec", co odniósł do Kaina[1].

Znaczenie tego błądzenia może mieć sens religijny: pójścia drogą inną, niż drogą prawa danego przez Boga. Do kraju Nod został wygnany Kain, pierwszy syn Adama, za zabicie swego brata Abla. Osiedlił się tam wraz ze swoją żoną i zrodził Henocha. Tam też wybudował pierwsze miasto wzmiankowane w Biblii – Henoch, nazwane od imienia swego syna. (Rdz 4:16, 17; Flawiusz "DDI"2,24)

Przypisy

  1. S. Łach: Księga Rodzaju. Wstęp – przekład z oryginału – komentarz. Poznań: Pallotinum, 1962, s. 230.