Noe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy postaci biblijnej. Zobacz też: Noe: Wybrany przez Boga.
Rozmowa Boga Ojca z Noem. Arras wawelski
Noe odurzony winem (ilustracja z Kroniki norymberskiej)
Budowa arki Noego

Noe (hebr. נוח Noa, arab. نوح Nūḥ, w tłumaczeniu na pol znaczy: „odpoczynek; pocieszenie”) – według Księgi Rodzaju (Rdz 6,8 - 9,29) syn Lameka i dziesiąty potomek w linii od Adama przez Seta; patriarcha, człowiek prawy i sprawiedliwy.

Historia Noego[edytuj | edytuj kod]

Noe jako jedyny spośród ówczesnych zepsutych ludzi znalazł łaskę w oczach Boga Jahwe. Dlatego Bóg postanowił sprowadzić powszechny potop, mający zgładzić ludzkość i oszczędzić Noego wraz z rodziną i zwierzętami Ziemi. W tym celu kazał Noemu zbudować Arkę, pomieścić w niej rodzinę i po parze wszystkich niepływających zwierząt, aby przeczekać katastrofę. Gdy Arka została ukończona, Bóg zesłał na Ziemię wielki potop. Nieustanny deszcz podniósł poziom wody tak, że zakryła ona nawet najwyższe góry. Po 40 dniach przestał padać deszcz, a gdy po wielu tygodniach wody opadły, Arka spoczęła w górach Ararat, a Noe zszedł na ląd i złożył Jahwe ofiary z bydła i ptactwa. Bóg obiecał nie sprowadzać więcej potopu z powodu człowieka i na znak przymierza rozciągnął na niebie łuk – tęczę. Przymierze Jahwe z Noem rozciąga się, zdaniem wyznawców judaizmu – w przeciwieństwie do przymierza z Abrahamem – na wszystkich ludzi i obejmuje[1]:

  • zakaz mordowania ludzi
  • zakaz kradzieży
  • zakaz czczenia fałszywych bogów
  • zakaz czynów niemoralnych seksualnie (kazirodztwo, zoofilia)
  • zakaz spożywania części żyjącego zwierzęcia (Ever Min HaChai)
  • zakaz bluźnierstwa
  • ustanowienie sprawiedliwych i praworządnych sądów sądzących przestępstwa

Ortodoksyjni żydzi zalecają nie-żydom raczej przestrzeganie tych praw (tzw. Siedem Praw Noego) niż konwersję na judaizm.

W Biblii pierwsza wzmianka o założeniu winnicy i zaznaniu upojenia alkoholowego dotyczy Noego[2]. Syn Noego Cham znalazł ojca nagiego i powiedział o tym braciom – Semowi i Jafetowi, za co został przeklęty (dosłownie Noe przeklął jego syna – Kanaana). Noe żył po potopie jeszcze przez 350 lat. Biblia sprawozdaje, że przeżył 950 lat [3].

Według polskiej legendy szlacheckiej szlachta pochodzi od Jafeta, chłopi od Chama, a Żydzi – od Sema[4].

Pochodzenie historii o Noem[edytuj | edytuj kod]

Według Anny Świderkowny i wielu naukowców autorzy Księgi Rodzaju oparli się na eposach i mitach innych kultur. Odpowiednikami Noego są:

Żona Noego[edytuj | edytuj kod]

Potomkowie Noego przez Jafeta, Chama i Sema

Noe jest przedmiotem licznych legend. Według jednej z nich żona Noego nie chciała wejść do arki, co spowodowało wielką kłótnię między małżonkami. Według Koranu żona Noego, Waila, usiłowała przekonać wszystkich, że jej mąż oszalał. Tradycja żydowska podaje inne jej imię: Nammah.

W Biblii nie wymieniono jej imienia [5].

Noe w muzyce popularnej[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Noe

Przypisy

  1. Siedem przykazań (praw) potomków Noego
  2. Rdz 9,20 w przekładach Biblii.
  3. Rdz 9:28-29
  4. Księga dwunasta: Kochajmy się, 548-550. W: Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz. 1834.
  5. Nichol, Francis D., Noah's Wife: What was Noah's wife's name?, dostępne w Internecie, dostęp 2008-01-19, 16:12


Ojciec
Lamech
Gutenberg Bible.jpg Postać biblijna
Występuje w księgach: Rdz
Gutenberg Bible.jpg Synowie
Sem, Cham, Jafet