Norka europejska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Norka europejska
Mustela lutreola[1]
(Linnaeus, 1761)
Norka europejska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina łasicowate
Podrodzina łasice właściwe
Rodzaj Mustela
Gatunek norka europejska
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     zasięg obecny

     zasięg historyczny

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Nerz-drawing.jpg

Norka europejska (Mustela lutreola) – gatunek ssaka z rodziny łasicowatych, dawniej spotykany w całej Europie. Poluje na małe ssaki, płazy, bezkręgowce i ptaki. Norka europejska została wytępiona w większej części Europy jeszcze przed sprowadzeniem jej amerykańskiej, większej oraz sprawniejszej krewniaczki. W Polsce według Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt (z 2001 r.) gatunek ma status zanikłego na terenie Polski.

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Nieliczne osobniki żyją w pewnych regionach Hiszpanii, Francji, Rumunii, Szwecji. W Polsce gatunek ten wyginął na początku XX wieku (ostatnio widziano norkę europejską w Warmii w 1926 r.). W Rosji norki europejskie nie przekraczają na wschód granicy Uralu. Obecnie nieliczne osobniki żyją jeszcze w innych krajach starego kontynentu. Norki europejskie żyją nad zarośniętymi zbiornikami wodnymi, w górach można je spotkać nawet na wysokości 1500 m.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Wygląd
Budową ciała norka europejska przypomina tchórza jest jednak od niego mniejsza. Jej szyja ma prawie taką samą szerokości co głowa. Norka europejska ma układ zębów: 3131/3132. Samica ma zwykle 4 pary sutków i waży ok. 0,6kg. Samiec osiąga ciężar 0,9 kg. Norki amerykańskie są zwykle cięższe i mogą ważyć nawet do 1,5 kg. Długie ciało norki europejskiej pokrywa połyskujące, ciemnobrązowe lub czarne futro, z białą łatką na szyi. Od norki amerykańskiej różni się budową nóg, które są dłuższe i bardziej nadają się do chodzenia niż pływania. Większość norek ma białe łatki na pyszczku, które są charakterystyczne dla każdego osobnika. Norki europejskie częściej niż amerykańskie mają białe łatki od górnej strony pyszczka.
Tryb życia
Poluje na małe ssaki, żaby, raki, ryby, owady oraz ptactwo (także drób). Norki europejskie żyją zwykle samotnie.
Rozród
Gody mają zwykle miejsce zimą. Ciąża norek europejskich trwa około 45 dni, a miot liczy 2–7 młodych. Norka osiąga dojrzałość płciową po 9 miesiącach.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się siedem podgatunków norki europejskiej[3]:

  • M. lutreola biedermanni Matschie, 1912
  • M. lutreola binominata Ellerman & Morrison-Scott, 1951
  • M. lutreola cylipena Matschie, 1912
  • M. lutreola lutreola (Linnaeus, 1761)
  • M. lutreola novikovi Ellerman & Morrison-Scott, 1951
  • M. lutreola transsylvanica Éhik, 1932
  • M. lutreola turovi Kuznetsov & Novikov, 1939

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest chroniona prawnie.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Norka europejska wyginęła w Polsce na początku XX w. W ten sposób prowadzona kilkadziesiąt lat później do hodowli norka amerykańska w żaden sposób nie mogła zagrozić norce europejskiej. Pochodzące z wypuszczeń radzieckich z lat 50. XX w. norki amerykańskie stanowią odrębną od hodowlanej populację (różnią się wielkością i umaszczeniem). Pochodzące z terenów byłego ZSRR norki przywędrowały do Polski zajmując pustą niszę ekologiczną po norce europejskiej[4].

Norki europejskie utrzymywane są w ogrodzie zoologicznym w Poznaniu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mustela lutreola w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Mustela lutreola. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Mustela lutreola. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 14 września 2009]
  4. Andrzej Gugołek: Zwierzęta futerkowe mięsożerne - ważnym ogniwem polskiego rolnictwa. s.17-19.