Nornikowate
| Nornikowate | |
 Nornica ruda |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Nadgromada | żuchwowce |
| Gromada | ssaki |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Rodzina | chomikowate |
| Podrodzina | nornikowate |
| Nazwa systematyczna | |
| Arvicolinae[1] | |
| Gray, 1821 | |
| Rodzaje | |
|
zobacz opis w tekście |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Nornikowate (Arvicolinae[2]) – podrodzina gryzoni z rodziny chomikowatych, wydzielana czasami jako odrębna rodzina Arvicolidae lub Microtidae. Obejmuje około 200 gatunków. W Polsce żyje 9 z nich.
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
Żyją w norach, w których gromadzą zapasy pożywienia. Zamieszkują umiarkowaną i chłodną strefę Europy, Azji, Indochin i Ameryki Płn.. Jeden gatunek zamieszkuje północną Afrykę. Nornikowate to gryzonie o niewielkich rozmiarach, krępej budowie ciała, dużej głowie, krótkim ogonie, małych oczach i uszach. Zęby trzonowe rosną przez całe życie. Samice kilka razy w roku rodzą młode, które po upływie kilku tygodni osiągają dojrzałość rozrodczą. Nie zapadają w sen zimowy. Żyją pojedynczo, w grupach rodzinnych lub koloniach. Roślinożerne, pożywienie norników stanowi w głównej mierze pokarm roślinny: korzenie, kłącza, trawy, zioła, nasiona, warzywa uprawne, owoce. Niektóre gatunki zjadają również bezkręgowce. W latach gdy pojawiają się masowo - średnio co 4 lata - niektóre gatunki stają się poważnymi szkodnikami upraw roślinnych.
[edytuj] Systematyka
Do nornikowatych należą między innymi następujące rodzaje[2]:
- Alticola
- Arborimus
- Arvicola
- Blanfordimys
- Caryomys
- Chionomys
- Dicrostonyx
- Dinaromys (jedynym przedstawicielem jest Dinaromys bogdanovi – nornik macedoński[3])
- Ellobius
- Eolagurus
- Eothenomys
- Hyperacrius
- Lagurus (jedynym przedstawicielem jest Lagurus lagurus – piestruszka[3])
- Lasiopodomys
- Lemmiscus (jedynym przedstawicielem jest Lemmiscus curtatus)
- Lemmus
- Microtus
- Myodes
- Myopus (jedynym przedstawicielem jest Myopus schisticolor – leming leśny[4])
- Neodon
- Neofiber (jedynym przedstawicielem jest Neofiber alleni)
- Ondatra (jedynym przedstawicielem jest Ondatra zibethica – piżmak)
- Phaiomys (jedynym przedstawicielem jest Phaiomys leucurus)
- Phenacomys
- Proedromys (jedynym przedstawicielem jest Proedromys bedfordi)
- Prometheomys (jedynym przedstawicielem jest Prometheomys schaposchnikowi)
- Synaptomys
- Volemys
Przypisy
- ↑ Arvicolinae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arvicolinae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 29 listopada 2007]
- ↑ 3,0 3,1 E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ssaki. Cz. 2. Warszawa: Horyzont, 2001. ISBN 83-7227-614-5.
- ↑ Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.
