Nostrzyk biały
| Nostrzyk biały | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | dwuliścienne właściwe |
| Rząd | bobowce |
| Rodzina | bobowate |
| Rodzaj | nostrzyk |
| Gatunek | nostrzyk biały |
| Nazwa systematyczna | |
| Melilotus albus Medik. Vorles. Churpfälz. Phys.-Öcon. Ges. 2:382. 1787 |
|
| Synonimy | |
|
Melilotus leucanthus W. D. J. Koch ex DC. |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Nostrzyk biały (Melilotus albus) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae Lindl., dawniej zwanych motylkowatymi). Rodzimym obszarem jego występowania jest Afryka Północna (Egipt, Libia), znaczna część Azji oraz wschodnia, południowa i środkowa Europa, ale rozprzestrzenił się także w Australii i Nowej Zelandii, w Ameryce Południowej, Środkowej i Północnej, na Makaronezji i Hawajach[2]. W polskiej florze jest archeofitem[3] . Jest u nas pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.
Spis treści |
Morfologia[edytuj]
- Łodyga
- Wzniesiona, naga w górze lekko owłosiona. Wysokość 30–150 cm.
- Liście
- O trzech listkach rombowatojajowatych (dolne) lub lancetowatych (górne), nieregularnie ząbkowanych. Posiadają szczeciniaste, całobrzegie przylistki.
- Kwiaty
- O długości 4–5 mm, białe, drobne, zebrane po kilkadziesiąt w luźne grona, wyrastające z kątków liści. Kwiaty motylkowe. Ich skrzydełka mają tę samą długość co łódeczka, lub są nieco tylko dłuższe, żagielek dłuższy od łódeczki. W słupku 2–4 zalążki.
- Owoce
- Siatkowato-żyłkowany strąk jedno-dwunasienny, po dojrzeniu czarniawy. Ma długość 3–3,5 mm. Nasiona jajowate z wyraźnie widocznym, odstającym korzonkiem. Barwy zielonkawej lub żółtawobrunatnej, z wiekiem ciemniejące. Powierzchnia gładka, bez połysku. Długość 2–2,5 mm, szerokość 1,5–2 mm, grubość 1 mm. Pachną kumaryną[4].
Biologia i ekologia[edytuj]
Roślina dwuletnia. Porasta suche wzgórza, zarośla, rowy, przydroża. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Onopordetalia, Ass. Echio-Meliloteum[5]. Kwitnie od czerwca do października.
Zmienność[edytuj]
Tworzy mieszańce z nostrzykiem żółtym[3].
Zastosowanie[edytuj]
- Roślina uprawna
- Bywa uprawiany na zielony nawóz, rzadziej na paszę.
- Roślina miododajna
- Należy do najlepszych roślin miododajnych w naszym klimacie. Bywa bardzo licznie odwiedzany przez pszczoły miodne. Wydajność miodowa z 1 ha wynosi 300–600 kg[6].
- Roślina lecznicza
- Ziele nostrzyka obniża nadmierną przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, zmniejsza nieznacznie lepkość i krzepliwość krwi oraz ułatwia jej przepływ przez naczynia żylne i włosowate, poprawia kinetykę chłonki. Efektem tego jest poprawa krążenia, zmniejszenie obrzęków i zapobieganie tworzenia się zakrzepów[potrzebne źródło].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
- ↑ 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ Danuta Młodzianowska: Nasionoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1961.
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Pożytki pszczele
Bibliografia[edytuj]
- Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
- Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
