Nostrzyk biały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nostrzyk biały
Melilotus alba.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad dwuliścienne właściwe
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Rodzaj nostrzyk
Gatunek nostrzyk biały
Nazwa systematyczna
Melilotus albus Medik.
Vorles. Churpfälz. Phys.-Öcon. Ges. 2:382. 1787
Synonimy

Melilotus leucanthus W. D. J. Koch ex DC.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty
Owoce

Nostrzyk biały (Melilotus albus) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae Lindl., dawniej zwanych motylkowatymi). Rodzimym obszarem jego występowania jest Afryka Północna (Egipt, Libia), znaczna część Azji oraz wschodnia, południowa i środkowa Europa, ale rozprzestrzenił się także w Australii i Nowej Zelandii, w Ameryce Południowej, Środkowej i Północnej, na Makaronezji i Hawajach[2]. W polskiej florze jest archeofitem[3] . Jest u nas pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, naga w górze lekko owłosiona. Wysokość 30–150 cm.
Liście
O trzech listkach rombowatojajowatych (dolne) lub lancetowatych (górne), nieregularnie ząbkowanych. Posiadają szczeciniaste, całobrzegie przylistki.
Kwiaty
O długości 4–5 mm, białe, drobne, zebrane po kilkadziesiąt w luźne grona, wyrastające z kątków liści. Kwiaty motylkowe. Ich skrzydełka mają tę samą długość co łódeczka, lub są nieco tylko dłuższe, żagielek dłuższy od łódeczki. W słupku 2–4 zalążki.
Owoce
Siatkowato-żyłkowany strąk jedno-dwunasienny, po dojrzeniu czarniawy. Ma długość 3–3,5 mm. Nasiona jajowate z wyraźnie widocznym, odstającym korzonkiem. Barwy zielonkawej lub żółtawobrunatnej, z wiekiem ciemniejące. Powierzchnia gładka, bez połysku. Długość 2–2,5 mm, szerokość 1,5–2 mm, grubość 1 mm. Pachną kumaryną[4].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina dwuletnia. Porasta suche wzgórza, zarośla, rowy, przydroża. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Onopordetalia, Ass. Echio-Meliloteum[5]. Kwitnie od czerwca do października.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z nostrzykiem żółtym[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina uprawna
Bywa uprawiany na zielony nawóz, rzadziej na paszę.
Roślina miododajna
Należy do najlepszych roślin miododajnych w naszym klimacie. Bywa bardzo licznie odwiedzany przez pszczoły miodne. Wydajność miodowa z 1 ha wynosi 300–600 kg[6].
Roślina lecznicza
Ziele nostrzyka obniża nadmierną przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych, zmniejsza nieznacznie lepkość i krzepliwość krwi oraz ułatwia jej przepływ przez naczynia żylne i włosowate, poprawia kinetykę chłonki. Efektem tego jest poprawa krążenia, zmniejszenie obrzęków i zapobieganie tworzenia się zakrzepów[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
  3. 3,0 3,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. Danuta Młodzianowska: Nasionoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1961.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  6. Pożytki pszczele

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  3. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.