Nowa Katedra w Linzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Linzu
Mariä-Empfängnis-Dom
katedra
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Linzu
Państwo  Austria
Kraj związkowy  Górna Austria
Miejscowość Linz
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja Linz
Wezwanie Niepokalanego Poczęcia NMP
Położenie na mapie Górnej Austrii
Mapa lokalizacyjna Górnej Austrii
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Linzu
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Linzu
Położenie na mapie Austrii
Mapa lokalizacyjna Austrii
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Linzu
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Linzu
Ziemia 48°18′03,64″N 14°17′13,12″E/48,301011 14,286978Na mapach: 48°18′03,64″N 14°17′13,12″E/48,301011 14,286978
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Koncepcja Nowej Katedry w Linzu została podniesiona w 1855 przez biskupa Franciszka Józefa Rudigiera. Budowa rozpoczęła się w 1862, a w 1924 biskup Johannes Maria Gföllner konsekrował gotowy budynek Katedry Najświętszej Marii Panny. Projekt autorstwa głównego budowniczego archidiecezji kolońskiej, Vincenza Statza, został wykonany w stylu neogotyku francuskiego.

Katedra ma 20 tys. miejsc siedzących dla wiernych, co czyni ją największym, choć nie najwyższym kościołem w Austrii. Pierwotnie planowano budowę wyższej wieży, ale plany te nie zostały zrealizowane, ponieważ w czasach Austro-Węgier budynek nie mógł być wyższy niż Wieża Południowa z Katedry św. Szczepana w Wiedniu. Wieża o wysokości 135 m jest o 2 m niższa niż ta w Wiedniu.

Katedra słynie ze swych witraży. Jeden z nich ukazuje historię Linzu, inne przedstawiają portrety fundatorów budowy kościoła. Podczas II wojny światowej część okien, zwłaszcza w południowej części katedry, uległa zniszczeniu. W miejsce zniszczonych witraży, zamiast odtwarzać dawne wzory, wstawiono nowe, stworzone w duchu sztuki współczesnej. Warta uwagi jest także znajdująca się w krypcie szopka z figurami autorstwa S. Osterriedera oraz wystawa insygniów władzy biskupa Rudigiera.