Nowa Rzeczowość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nowa Rzeczowość (niem. Neue Sachlichkeit), także Realizm Magiczny[potrzebne źródło] – kierunek w sztuce niemieckiej przełomu lat 20. i 30. XX w., przeciwstawiający się ekspresjonizmowi i abstrakcjonizmowi. Artyści tego nurtu zastąpili wizyjność i symbolizm ekspresjonizmu przedstawiając rzeczywistość obiektywnie, często o zabarwieniu satyrycznym. Zamiast ku abstrakcjonizmowi, zmierzali ku realizmowi (czy wręcz naturalizmowi), czasem dość brutalnemu i cynicznemu. Ich sztuka była reakcją na społeczną, polityczną i gospodarczą sytuację w powojennych Niemczech.

Do twórców tego nurtu zalicza się m.in. George Grosza, Otto Diksa, Maksa Beckmanna, Christiana Schada, Rudolfa Schlichtera, Aleksandra Kanoldta i Georga Schrimpfa.

Twórcą pojęcia "Nowa Rzeczowość" był G. F. Hartlaub, dyrektor muzeum sztuki (Kunsthalle) w Mannheim. Nazwał tym określeniem wystawę, która odbyła się tam w 1923[1]. Inną nazwę nurtu, "Realizm Magiczny", stworzył w 1925 Franz Roh (pojawiła się ona w jego książce Nach-Expressionismus).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Kotula, P. Krakowski, Malarstwo, rzeźba, architektura. Wybrane zagadnienia plastyki współczesnej, Warszawa 1972.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy