Nowa fala (literatura fantastycznonaukowa)
Nowa fala (ang. New Wave) - termin określający nurt w literaturze fantastycznonaukowej, który pojawił się w połowie lat 60. XX wieku. Literatura nowofalowa odeszła od utartych kanonów s-f - fascynacji rozwojem techniki, eksploracją kosmosu, za to zajęła się człowiekiem i jego przeżyciami. Także warsztat pisarski był znacznie bardziej rozwinięty niż w klasycznej fantastyce.
Początek Nowej fali w fantastyce wiązany jest z objęciem w 1964 r. przez Michaela Moorcocka stanowiska redaktora naczelnego pisma "New Worlds".
Termin "nowa fala" został zapożyczony od nowej fali w kinie francuskim. Rewolucyjne przemiany w literaturze s-f korespondowały z przemianami kulturowymi: rewolucją seksualną, narastającą niechęcią wobec wojny w Wietnamie, emancypacją kobiet.
Czołowi twórcy i najważniejsze utwory [edytuj]
- John Brunner - Stojąc na Zanzibarze
- Philip José Farmer - Jeźdźcy purpurowej zapłaty
- Thomas M. Disch - 334
- Samuel R. Delany - Babel-17
- Roger Zelazny - Pan Światła
- Harlan Ellison - Nie mam ust, a muszę krzyczeć, antologia Niebezpieczne wizje
- J. G. Ballard - Głosy czasu
- Brian Aldiss - Mroczne lata świetlne
- Ursula K. Le Guin - Lewa ręka ciemności
- Robert Silverberg - W dół, ku Ziemi
- James Tiptree, Jr - Love Is the Plan the Plan Is Death
