Nowa figuracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nowa figuracja (neofiguracja) – kierunek w sztuce po II wojnie światowej, zwany również ekspresyjnym figuratywizmem. Zapowiedzią była wystawa w Nowym Jorku w 1959 roku, natomiast jako osobny nurt istniał od 1965. Głównym tematem twórców był człowiek, świat jego przeżyć i emocji, dramat istnienia. Cechy nowej figuracji to: symboliczność, ekspresyjność, subiektywizm, stosowanie aluzji, posługiwanie się deformacjami, atmosfera niepokoju, lęku, pesymizm.

Główni przedstawiciele: