Nowe Miasto (Warszawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nowe Miasto na tle dzielnicy Śródmieście wg MSI

Nowe Miasto w Warszawie powstało na przełomie XIV i XV w. na północ od Starego Miasta i koncentrowało się wokół nowego rynku. Nowa Warszawa była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego[1].

Główną ulicą łączącą obie części Warszawy jest ulica Freta, która zaczyna się za Barbakanem. Przy niej wychowywała się Maria Skłodowska-Curie. Większość zabytków Nowego Miasta została zniszczona podczas II wojny światowej i została odbudowana po wojnie.

XVII wieczna pieczęć Nowego Miasta Warszawa z jego herbem: panną i jednorożcem (ze zbiorów AGAD).
Canaletto, Rynek Nowego Miasta, kościół św. Kazimierza (sakramentek)
Rynek Nowego Miasta, na fontannie po lewej herb Nowego Miasta – panna z jednorożcem
Historyczne Centrum Warszawy wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO
Wikimedia Commons

Historia[edytuj | edytuj kod]

Już w XIV wieku ograniczona murami miejskimi Warszawa była za ciasna dla wszystkich pragnących się w niej osiedlić. W roku 1408 książę mazowiecki Janusz I Starszy nadał przywilej lokacyjny drugiemu miastu, tzw. Nowej Warszawie, położonemu na północ od Starego Miasta przy trakcie do Zakroczymia (ul. Freta i Zakroczymska). Herbem Nowej Warszawy była panna z jednorożcem, a ratusz nowomiejski znajdował się na środku rynku Nowego Miasta. Administracyjne połączenie Nowego Miasta z resztą Warszawy nastąpiło dopiero w 1791 roku wraz z likwidacją warszawskich jurydyk.

Ważniejsze obiekty turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Adolf Pawiński, Mazowsze, Warszawa 1895, s. 38.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]