Nowoczesność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nowoczesność (ang. Modernity, fr. Modernité) – w filozofii, postawa zakładająca prymat rozumu jako transcendentalnej normy społecznej. Okresem rozkwitu idei związanych z nowoczesnością jest okres Oświecenia. Powstanie postmodernizmu (po-nowoczesność) wiązane jest z klęską lub odrzuceniem projektu nowoczesności.

Według Anthony'ego Giddensa[1], "nowoczesność" to nazwa skrótowa nowoczesnego społeczeństwa lub cywilizacji przemysłowej, gdzie świat postrzegany jest jako transformowalny przez ludzkie działania, gdzie funkcjonują skomplikowane instytucje gospodarcze, w tym produkcja przemysłowa i gospodarka rynkowa oraz gdzie istnieją instytucje polityczne, w tym państwo narodowościowe oraz demokracja masowa.

Ulrich Beck, Anthony Giddens i Scott Lash wprowadzają również pojęcie "późnej nowoczesności" na opisanie fazy rozwoju nowoczesności w której wszystkie jej cechy przybierają bardziej wyrazistą postać. Cechy te to: wymóg zaufania do złożonych systemów technicznych, nowe formy ryzyka na masową skalę, nieprzejrzystość życia społecznego oraz wielowymiarowa globalizacja.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anthony Giddens, Chris Pierson, Conversations with Anthony Giddens: Making Sense of Modernity, 1998, str. 94.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ulrich Beck, Anthony Giddens, Scott Lash Modernizacja refleksyjna. Polityka, tradycja i estetyka w porządku społecznym nowoczesności, tłum. Konieczny Jacek, Warszawa 2009, Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 288, ISBN 978-83-01-15825-5 (Reflexive Modernization. Politics, Tradition and Aesthetics in the Modern Social Order 1994)