Nurag

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nurag
Wikimedia Commons

Nurag – stożkowata wieża wzniesiona nad kamiennym ołtarzem budowane na Sardynii przez Nuragijczyków. Najstarsze datowane są na XV wiek p.n.e.[1] Zostały zbudowane z ociosanych bloków skalnych ułożonych bez użycia zaprawy. Najwyższe z odkrytych wież osiągały nawet 20 metrów wysokości.[potrzebne źródło]

Wieża zbudowana jest z kamieni ułożonych bez użycia zaprawy. Na zewnętrznej powierzchni znajduje się wiele wypustek i małych okien. Nuragi były budowane na wzniesieniach, często powstawały przy nich wioski, które korzystały z nuragów jako fortyfikacji obronnych[1].

Jedna z najlepiej zachowanych nuragów - Su Nuraxi - znajduje się w pobliżu miejscowości Barumini. Zachowany kompleks został wpisany w 1997 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO[1]. Jest to również największy kompleks odkryty na Sardynii, wyróżniający trzy etapy budowy przebiegającej przez stulecia. Oprócz pojedynczej wieży głównej, dobudowano cztery kolejne wieże, oraz mur obronny o szerokości 3 metrów. Na dziedzińcu centralnym miejscem jest studnia, a wejście do całego kompleksu, znajduje się 7 metrów nad ziemią. Całość otaczają pozostałości antycznej wioski. Swoim kształtem Su Nuraxi przywodzi na myśl późniejsze średniowieczne zamki.[potrzebne źródło]

Przedrostek "nur" nie występuje w językach włoskim, sardyńskim ani też w łacinie, dlatego trudno ustalić jego pochodzenie, prawdopodobnie oznacza nazwę własną, lub stożkowaty obiekt pusty w środku.[potrzebne źródło]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Furio Durando: Italia Antyczna - Dziedzictwo sztuki i kultury cywilizacji rzymskiej. Wyd. I. Barcelona: Ediciones Folio SA, 2008, s. 134. ISBN 978-84-413-2751-1.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Furio Durando: Italia Antyczna - Dziedzictwo sztuki i kultury cywilizacji rzymskiej. Wyd. I. Barcelona: Ediciones Folio SA, 2008, s. 134. ISBN 978-84-413-2751-1.