Nurzec czarnoskrzydły
| Nurzec czarnoskrzydły | |
| Pelecanoides urinatrix[1] | |
| (Gmelin, 1789) | |
 Rysunek wykonany przez Johna Goulda |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | rurkonose |
| Rodzina | nurce |
| Rodzaj | Pelecanoides |
| Gatunek | nurzec czarnoskrzydły |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Nurzec czarnoskrzydły (Pelecanoides urinatrix) – gatunek średniego ptaka z rodziny nurców (Pelecanoididae). Zasiedla wody Oceanu Południowego pomiędzy równoleżnikami 35 a 55°S.
Nazwa gatunkowa pochodzi od łacińskiego słowa urinator oznaczającego nurka[4].
Spis treści |
Podgatunki [edytuj]
Wyróżnia się 6 podgatunków, zasiedlają one następujące terytoria[4]:
- nurzec falklandzki (P. u. berard) (Gaimard, 1823) – Falklandy
- P. u. chathamensis (Murphy&Harper, 1916) – wyspy Solander, Stewart, Snares i Chatham
- P. u. coppingeri (Mathews, 1912) – przybrzeżne wyspy południowego Chile
- P. u. dacunhae (Nicoll, 1906) – Tristan da Cunha oraz Gough
- nurzec antarktyczny (P. u. exsul) (Salvin, 1896) – południowy Ocean Indyjski, niedaleko Georgi Południowej
- nurzec czarnoskrzydły (P. u. urinatrix) (Gmelin, 1789) – wyspy niedaleko południowych wybrzeży Australii, Tasmanii i Nowej Zelandii
Morfologia [edytuj]
Nie występuje dymorfizm płciowy. Nurca czarnoskrzydłego cechuje mocny dziób, czarny grzbiet i skrzydła oraz białe spód głowy, pierś i brzuchu. Głowa i okolice szyi wydają się być bardziej brązowe, niż czarne. Dziób czarny, nogi niebieskie[4].
Pożywienie [edytuj]
N. czarnoskrzydłe gonią zdobycz pod wodą, pomagając sobie skrzydłami. Mogą zanurkować na głębokość 60 m. Większość jego pożywienia to morskie skorupiaki, głównie widłonogi (Copepoda), Euphausiidae, równonogi (Isopoda) a także obunogi (Amphipoda) (w szczególności Hyperiella antarctica oraz Hyperoche medusarum). Polują zazwyczaj przy wybrzeżach niedaleko swoich kolonii lęgowych[4].
Lęgi [edytuj]
Okres lęgowy trwa od kwietnia do grudnia, na południu zaczyna się później niż na północy. Para odwiedza kolonię lęgową na 5 miesięcy przed złożeniem jaj. Gniazdo mieści się w norze wykopanej w górę na głębokość 25–150 cm w miękkiej ziemi, piasku lub osypisku. Podobnie jak wszystkie nurce, składa tylko 1 jajo. Inkubacja trwa 53–55 dni. Pisklęciem zajmują się oboje rodzice, jest ono w pełni opierzone po 45–59 dniach. Mogą się rozmnażać gdy skończą 3 lata. Maksymalna długość życia to 6,5 roku[4].
Przypisy
- ↑ Pelecanoides urinatrix w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Common Diving-petrel (Pelecanoides urinatrix) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 11 czerwca 2012].
- ↑ Pelecanoides urinatrix. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 ADW: Pelecanoides urinatrix: Information (ang.). [dostęp 25 maja 2012].
- ↑ Common Diving Petrel – Polar Conservation Organization (ang.). [dostęp 25 maja 2012].
