Oława

Z Wikipedii

(Przekierowano z Oława (miasto))
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: rzeka Oława; wieś Oława w rejonie olickim.

Współrzędne: 50°56'N 17°18'E / 50.933, 17.3

Oława
Herb Flaga
Herb Oławy Flaga Oławy
Województwo dolnośląskie
Powiat oławski
Gmina
• rodzaj
Oława
miejska
Założono XIII wiek
Prawa miejskie 1234
Burmistrz Franciszek Październik
Powierzchnia 27,36 km²
Położenie (punkt) 50° 56' N
17° 18' E
Wysokość 170 m n.p.m.
Ludność (2008)
• liczba
• gęstość

30 846[1]
1 127 os./km²
Strefa numeracyjna
71
Kod pocztowy 55-200
Tablice rejestracyjne DOA
Położenie na mapie Polski
"Tło mapy lokalizacyjnej, z zaznaczonymi granicami"
"Oława"
Oława
TERC10
(TERYT)
5020315011
Miasta partnerskie Ukraina Złoczów

Niemcy Oberasbach
Czechy Česká Třebová
Rumunia Sighetul Marmatiei

Urząd miejski 3
pl. Zamkowy 15 55-200 Oława
tel. 71 313-23-46; faks 71 313-24-91
Strona internetowa miasta

Oława (niem. Ohlau, czes. Olava) - miasto i gmina we wschodniej części województwa dolnośląskiego, w powiecie oławskim, nad rzeką Oławą (potocznie Oławką) i Odrą, 27 km na południowy wschód od Wrocławia. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa wrocławskiego.

Oława jest siedzibą dwóch gmin: gminy miejskiej (miasto Oława) i gminy wiejskiej oraz powiatu ziemskiego.

Według danych z 31 grudnia 2008, miasto liczyło 30 846 mieszkańców.

W Oławie dzieje się część akcji Trylogii husyckiej Andrzeja Sapkowskiego.

Spis treści

[edytuj] Historia

W X wieku w okolicy przebywał najprawdopodobniej benedyktyński pustelnik, Andrzej Świerad. Po raz pierwszy notowana jako Olewa w 1149 jako darowizna Piotra Włostowica na rzecz opactwa na Ołbinie. Gród i osada targowa powstałe przy zbiegu rzek Odry i Oławy istniały od XII wieku.

W 1206 Henryk Brodaty zamienił swoje ziemie w okolicach Psiego Pola na Oławę. Lokowana na prawie średzkim przed rokiem 1234. Zasiedlana przez tkaczy walońskich, których dziedzictwem jest herb miasta przedstawiający białego, galijskiego koguta w czerwonym polu.

Zniszczona przez Mongołów w 1241 zaczyna się dynamicznie rozwijać. Działa tu mennica wypuszczająca brakteaty z wizerunkiem herbowego koguta. W 1282 Henryk IV Probus nadaje przywilej budowy 12 kramów sukienniczych oraz korzystania z łąk, wód i roli. W 1310 miasto otrzymuje od Bolesława Rozrzutnego prawo przymusu drożnego, a od 1317 burmistrza i radę.

Zdobyta przy pomocy ludności i spalona przez husytów w 1429. W 1447 pod miastem zwycięska dla Polaków bitwa z wojskami Macieja Korwina. Wyludnione w 1437 epidemią dżumy, którą poprzedziła klęska głodu. Połowa miasta spłonęła w wielkim pożarze 1502 roku. Ponowna epidemia dżumy nawiedziła miasto w 1588.

Kilkakrotnie przechodziła z rąk do rąk w czasie wojny 30-letniej. 19 maja 1634 podpalona i doszczętnie zniszczona przez wycofujące się oddziały płk. von Rostock, 17 czerwca 1642 przez Szwedów Jerzego Wrangla.

Od roku 1248 do 1675 w księstwie legnicko-brzeskim władanym przez najdłuższą linię Piastów śląskich. Ostatnim jej przedstawicielem był urodzony w Oławie Jerzy IV Wilhelm (ostatni przedstawiciel całej dynastii). Po jej wygaśnięciu w latach 1691-1737 własność żonatego ze szwagierką cesarza Leopolda I Jakuba Sobieskiego, syna króla Polski, Jana III. Po wojnach śląskich od 1742 wraz z większością Śląska w granicach Królestwa Prus. Pod rządami Prus na terenach tych rozpoczęto germanizację. Zwarte osadnictwo ludności polskojęzycznej utrzymało się jednak w Oławie bardzo długo. Jeszcze w 1896 roku w niemieckiej książce "Schlesien:eine Landeskunde für das deutsche Volk" jej autor dr Partsch wyraża zdziwienie, że:

”...trudno zrozumieć, jak mogło się zdarzyć, że na zachodniej stronie rzeki Odry, w dystrykcie Oława i w sąsiedztwie części dystryktu Wrocław i Strzelin mogło przetrwać całkowicie zwarte terytorium mówiących po polsku mieszkańców, które zawiera w sobie wiele ważnych dróg i które rozciąga się na wszystkie strony od wielkiego centrum transportowego jakim jest Wrocław...”[2]

Od XV wieku podobnie jak w wielu innych miastach Dolnego Śląska silny rozwój sukiennictwa, potem w wiekach XVII - XVIII przeróbki bawełny. Od 1842 roku między Wrocławiem a Oławą istnieje najstarsza w dzisiejszych granicach Polski linia kolejowa, zainicjowana 22 maja[3].

Z podoławskiego lotniska wojskowego Oława-Stanowice 1 września 1939 roku wystartowały hitlerowskie samoloty, które jako pierwsze zaatakowały Polskę[potrzebne źródło]. 2 września 1939 jeden polski samolot Karaś z 21 eskadry bombowej zbombardował fabrykę w Oławie, dokonując pierwszego ataku bombowego na terytorium Niemiec w II wojnie światowej[potrzebne źródło].

Po wojnie Oława znalazła się w granicach Polski, zaś jej ludność wysiedlono do Niemiec. Do roku 1992 była siedzibą silnego garnizonu Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej obsługujących pobliskie lotnisko wojskowe.

[edytuj] Zabytki

  • Kościół Matki Bożej Pocieszenia z XIV w.
  • Kościół św. Piotra i Pawła z XIX w.
  • Zamek - Pałac Luizy - siedziba władz miasta
  • Ratusz z I poł. XIX w.
  • Kościółek św. Rocha z 1706 r.
  • Budynek dworca kolejowego
  • Pręgierz
  • Miejska wieża ciśnień, wybudowana na początku XX w. Z eksploatacji została wyłączona w 1988 r.

[edytuj] Struktura powierzchni

Według danych z roku 2002 6, Oława ma obszar 27,34 km², w tym:

  • użytki rolne: 58%
  • użytki leśne: 5%

Miasto stanowi 5,22% powierzchni powiatu.

[edytuj] Demografia

Dane z 30 czerwca 2004 2:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni
jednostka osób  % osób  % osób  %
populacja 31 078 100 16 084 51,8 14 994 48,2
gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)
1136,7 588,3 548,4

Według danych z roku 2002 6, średni dochód na mieszkańca wynosił 1199,21 zł.

[edytuj] Religia

Większość mieszkańców Oławy stanowią wyznawcy Kościoła Rzymskokatolickiego. Na terenie miasta działalność duszpasterską prowadzą także zbory Kościoła Chrześcijan Baptystów oraz Kościoła Zielonoświątkowego, będące protestanckimi wspólnotami o charakterze ewangelicznym.

Miasto znane w latach 80. XX wieku z nieuznanych przez kościół katolicki objawień maryjnych Kazimierza Domańskiego.

[edytuj] Miasta partnerskie

[edytuj] Zobacz też

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

Utwórz książkę