Ołeksandr Bielawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ołeksandr Bielawski
Alexander Beliavsky 2011.jpg
Ołeksandr Bielawski, Porto Carras 2011
Państwo  ZSRR
 Ukraina
 Słowenia (od 1996)
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1953
Lwów
Tytuł szachowy arcymistrz (1975)
Ranking 2651 (01.11.2013)
Miejsce w kraju 1
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Słoweńscy arcymistrzowie szachowi

Ołeksandr Bielawski, ukr. Олександр Бєлявський (ur. 17 grudnia 1953 we Lwowie) – ukraiński szachista i trener szachowy (FIDE Senior Trainer od 2004), reprezentant Słowenii od 1996, arcymistrz od 1975 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Ołeksandr Bielawski, Tilburg 1986

W 1971 r. został w Groningen wicemistrzem Europy juniorów do lat 20, a w 1973 r. w Teessidemistrzem świata juniorów w tej samej kategorii wiekowej. Czterokrotnie zdobył tytuł mistrza Związku Radzieckiego (1974, 1980, 1987, 1990). W latach 80. i 90. należał do ścisłej światowej czołówki. Od 1982 r. regularnie uczestniczył w rozgrywkach o tytuł mistrza świata, dwukrotnie awansując do grona pretendentów: w 1983 r. w ćwierćfinale meczu pretendentów uległ Garriemu Kasparowowi 3 - 6[1], natomiast w 1985 r. w turnieju pretendentów w Montpellier zajął VI-VII m.[2]. Był również pięciokrotnym uczestnikiem pucharowych turniejów o tytuł mistrza świata, dwukrotnie awansując do IV rundy (najlepszej szesnastki): w 1997 r. przegrał w tej fazie rozgrywek z Nigelem Shortem[3], a w 2004 – z Aleksandrem Griszczukiem[4]. W 1996 r. zdobył w Grize tytuł indywidualnego mistrza Słowenii.

Wielokrotnie reprezentował ZSRR, Ukrainę i Słowenię w rozgrywkach drużynowych, m.in.:

  • czternastokrotnie na olimpiadach szachowych (w latach 1982, 1984, 1988, 1990, 1992, 1996, 1998, 2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2010, 2012); siedmiokrotny medalista: wspólnie z drużyną – czterokrotnie złoty (1982, 1984, 1988, 1990) oraz indywidualnie – srebrny (1984 – za wynik rankingowy) i dwukrotnie brązowy (1982 – na IV szachownicy, 1984 – na I szachownicy)[5],
  • dwukrotnie na drużynowych mistrzostwach świata (w latach 1985, 1989); czterokrotny medalista: wspólnie z drużyną – dwukrotnie złoty (1985, 1989) oraz indywidualnie – złoty (1989 – na II szachownicy) i srebrny (1985 – na V szachownicy)[6],
  • jedenastokrotnie na drużynowych mistrzostwach Europy (w latach 1983, 1989, 1992, 1997, 1999, 2001, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011); czterokrotny medalista: wspólnie z drużyną – dwukrotnie złoty (1983, 1989) i srebrny (1992) oraz indywidualnie – srebrny (1983 – na V szachownicy)[7].

Oprócz tego, w 1984 r. był najlepszym zawodnikiem drugiego meczu ZSRR – Reszta świata, zdobywając 3½ pkt w 4 partiach.

Na swoim koncie posiada wiele samodzielnych bądź dzielonych zwycięstw w turniejach międzynarodowych, m.in.:

W latach 80. i 90. Bielawski był wielokrotnie notowany w pierwszej dziesiątce listy rankingowej FIDE[8] (najwyższy osiągnięty ranking: 2710 punktów 1 lipca 1997 r., co wówczas odpowiadało ósmej pozycji na świecie[9]).

W 1985 został odznaczony Orderem Przyjaźni Narodów.

Jest autorem bądź współautorem kilku książek o tematyce szachowej.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]