Ołeksandr Dołhopołow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ołeksandr Dołhopołow
Ołeksandr Dołhopołow
Ołeksandr Dołhopołow, Wimbledon 2011
Państwo  Ukraina
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 7 listopada 1988
Kijów
Wzrost 180 cm
Masa ciała 71 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2006
Trener Jack Reader
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 13 (16 stycznia 2012)
Australian Open QF (2011)
Roland Garros 3R (2010, 2011)
Wimbledon 3R (2013)
US Open 4R (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 42 (9 stycznia 2012)
Australian Open 2R (2011, 2014)
Roland Garros 2R (2010–2012)
Wimbledon 1R (2010)
US Open 1R (2010–2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ołeksandr Dołhopołow (ukr.: Олександр Долгополов; ros.: Александр Долгополов, Aleksandr Dołgopołow, ur. 7 listopada 1988 w Kijowie) – ukraiński tenisista, zwycięzca turniejów rangi ATP World Tour w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Karierę tenisową rozpoczął w roku 2006.

Największym sukcesem w karierze Ukraińca jest awans do ćwierćfinału wielkoszlemowego Australian Open z 2011 roku[1]. Po drodze wyeliminował m.in. w III rundzie Jo-Wilfrieda Tsongę, natomiast w IV rundzie rozstawionego z nr 4. Robina Söderlinga[2]. Spotkanie o półfinał imprezy przegrał z Andym Murrayem. Następnie w lutym Dołhopołow doszedł do finału w Costa do Sauipe na nawierzchni ziemnej. Mecz o tytuł przegrał z Nicolásem Almagro. W następnym miesiącu Dołhopołow wygrał turniej z cyklu rangi ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells w konkurencji gry podwójnej. Wspólnie z Xavierem Malissem pokonali w finale Szwajcarów Rogera Federera i Stanislasa Wawrinkę. Pod koniec lipca Ukrainiec odniósł zwycięstwo po raz pierwszy w turnieju rangi ATP World Tour w grze pojedynczej, podczas rywalizacji w Umagu. W drodze po tytuł pokonał m.in. Juana Carlosa Ferrero, a w finale Marina Čilicia.

W styczniu 2012 roku, podczas imprezy w Brisbane, Dołhopołow osiągnął pierwszy w karierze finał na kortach twardych, w którym musiał uznać wyższość Andy'ego Murraya. Drugi tytuł w singlu zdobył w sierpniu w Waszyngtonie, pokonując w finale Tommy'ego Haasa 6:7(7), 6:4, 6:1. Pod koniec października tenisista ukraiński doszedł do finału w Walencji, gdzie nie sprostał Davidowi Ferrerowi.

W lutym 2014 roku Dołhopołow awansował do finału w Rio de Janeiro, po wyeliminowaniu m.in. w półfinale Davida Ferrera. Spotkanie o tytuł przegrał z Rafaelem Nadalem.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był 16 stycznia 2012 roku na 13. miejscu. Tydzień wcześniej osiągnął także 42. lokatę w rankingu deblistów.

Jego ojciec, który trenował Dołhopołowa do 2007 roku, był wcześniej trenerem ukraińskiego tenisisty Andrija Medwediewa.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Masters 1000
Igrzyska olimpijskie
ATP World Tour 500
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (2)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2011 Chorwacja Umag Ceglana Chorwacja Marin Čilić 6:4, 3:6, 6:3
2. 2012 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Niemcy Tommy Haas 6:7(7), 6:4, 6:1
Finalista (4)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2011 Brazylia Costa do Sauipe Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 3:6, 6:7(3)
2. 2012 Australia Brisbane Twarda Wielka Brytania Andy Murray 1:6, 3:6
3. 2012 Hiszpania Walencja Twarda Hiszpania David Ferrer 1:6, 6:3, 4:6
4. 2014 Brazylia Rio de Janeiro Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 3:6, 6:7(3)

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]
Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2011 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Belgia Xavier Malisse Szwajcaria Roger Federer
Szwajcaria Stanislas Wawrinka
6:4, 6:7(5), 10-7

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]