Ołeksandr Feldman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ołeksandr Borysowicz Feldman, ukr. Олександр Борисович Фельдман (ur. 6 stycznia 1960 w Charkowie) – ukraiński przedsiębiorca i polityk, z wykształcenia finansista, jeden z liderów społeczności żydowskiej na Ukrainie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1978–1980 służył w oddziałach Armii Radzieckiej. Ukończył studia z dziedziny ekonomii na Uniwersytecie im. Karazina w Charkowie. W młodości pracował m.in. jako robotnik, kierowca, maszynista w kotłowni, ślusarz i budowlaniec. Karierę biznesową rozpoczął w pierwszej połowie lat 90., w 1994 stanął na czele charkowskiego koncernu dewelopersko-budowlanego "AVEC", która wybudowała na terenie Charkowa m.in. największe w Europie centrum handlowe "Barabaszowo". W 1997 założył Miejski Fundusz Dobroczynności "AWEK" w Charkowie.

W latach 2001–2004 pełnił obowiązki prezesa, a później honorowego prezesa Spółki Akcyjnej Klubu Futbolowego "Metalist". Od 1999 jest przewodniczącym Zrzeszenia Narodowo-Kulturalnych Stowarzyszeń Ukrainy (АНКОУ), stoi też na czele Zjednoczonej Obwodowej Gminy Żydowskiej w Charkowie. Od 2006 jest wiceprzewodniczącym Rady Żydowskich Parlamentarzystów Świata. W tym samym roku założył i został prezesem zarządu Międzynarodowego Centrum na Rzecz Tolerancji. W latach 1997–2008 pełnił godność prezesa Żydowskiej Fundacji Ukrainy (ЕФУ), od 2008 pełni funkcję prezesa Żydowskiego Komitetu Ukrainy. Od 2007 jest członkiem Międzynarodowej Rady Liderów Centrum im. Simona Wiesenthala. Zasiada w Królewskim Instytucie Stosunków Międzynarodowych. Jest założycielem i prezesem fundacji charytatywnej Międzynarodowy Fundusz Dobroczynności Aleksandra Feldmana. W 2007 prezydent Wiktor Juszczenko mianował go członkiem Rady Koordynacyjnej ds. Organizacji Obchodów 75. Rocznicy Wielkiego Głodu.

Jest kolekcjonerem dzieł sztuki (malarstwa i rzeźb) oraz drogich alkoholi. Za swą działalność społeczną nagrodzony orderem św. Mikołaja Cudotwórcy.

W latach 1998–2002 pełnił funkcję deputowanego rady miejskiej. W 2002 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej z okręgu jednomandatowego, zasiadł w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy[1]. Do 2004 należał do parlamentarnej większości wspierającej rząd Wiktora Janukowicza, po pomarańczowej rewolucji przeszedł do Bloku Julii Tymoszenko, stając się jednym z głównych sponsorów tego ugrupowania. Z listy BJuT uzyskał mandat poselski w 2006 i ponownie w przedterminowych wyborach w 2007. W 2006 stanął na czele podkomisji ds. rdzennych narodowości, mniejszości narodowych i grup etnicznych Rady Najwyższej. W trakcie VI kadencji po przejęciu władzy przez Partię Regionów wsparł nowy rząd i przeszedł do frakcji tego ugrupowania. W 2012 z ramienia PR ponownie został wybrany do parlamentu[2]. W 2014 utrzymał mandat poselski na kolejną kadencję jako kandydat bezpartyjny i niezależny[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]