Ołeksandr Semenowicz Ponomariow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ukraińskiego piłkarza urodzonego w 1918. Zobacz też: inne osoby noszące to imię i nazwisko.
Ołeksandr Ponomariow
Imię i nazwisko Ołeksandr Semenowicz Ponomariow
Data i miejsce
urodzenia
23 kwietnia 1918
Gorłówka, Ukraińska SRR 
Data i miejsce
śmierci
7 czerwca 1973
Moskwa, Rosyjska FSRR 
Pseudonim Ponomar
Pozycja napastnik
Wzrost 170 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera juniorska
1933 Dynamo Gorłówka
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1936
1936
1936
1937–1940
1941
1945–1950
1951–1952
Wuhilnyky Gorłówka
Traktor Stalingrad
Spartak Charków
Traktor Stalingrad
Profsojuzy-1 Moskwa
Torpedo Moskwa
Szachtar Stalino
1 (1)
4 (3)
? (?)
81 (53)
9 (2)
133 (74)
38 (19)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1953–1956
1957–1958
1960–1961
1962–1965
1965–1968
1969–1970
1971
1972
Szachtar Stalino
 ZSRR U-18
Awanhard Charków
Dinamo Moskwa
Upon Pallo
Ararat Erywań
 ZSRR olimpijska
 ZSRR

Ołeksandr Semenowicz Ponomariow (ukr. Олександр Семенович Пономарьов, ros. Александр Семёнович Пономарёв, Aleksandr Siemionowicz Ponomariow; ur. 23 kwietnia 1918 w Gorłówce, w obwodzie donieckim, Ukraińska SRR, zm. 7 czerwca 1973 w Moskwie) – ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek szkółki piłkarskiej Dynamo Gorłówka. W 1936 rozpoczął karierę piłkarską w Wuhilnykach Gorłówka, skąd w sierpniu przeszedł do Traktora Stalingrad, a w październiku do Spartaka Charków. W 1937 powrócił do Traktora Stalingrad. W 1941 występował w drużynie Profsojuzy-1 Moskwa. Po zakończeniu II wojny światowej został piłkarzem Torpeda Moskwa, w którym pełnił funkcje kapitana drużyny[1]. Karierę piłkarską kończył w klubie Szachtar Stalino.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W 1952 ukończył Trenerską Szkołę w Centralnym Instytucie Kultury Fizycznej w Moskwie. Pracował na stanowiskach głównego trenera klubów Szachtar Stalino, Awanhard Charków, Dinamo Moskwa, Upon Pallo i Ararat Erywań. W latach 1957–1958 prowadził juniorską reprezentację ZSRR. Od 1971 pracował z olimpijską reprezentacją ZSRR, która w 1972 wywalczyła brązowe medale w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Monachium. W 1972 również objął stanowisko głównego trenera narodowej reprezentacji ZSRR, która wywalczyła wicemistrzostwo Europy.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]