Ołeksandr Zawarow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ołeksandr Zawarow
Zavarov.JPG
Imię i nazwisko Ołeksandr Anatolijowycz Zawarow
Data i miejsce
urodzenia
26 kwietnia 1961
Ługańsk, Ukraińska SRR 
Pozycja pomocnik/napastnik
Wzrost 170 cm
Masa ciała 69 kg
Kariera juniorska
1968–1977 Zoria Ługańsk
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1977–1979
1980–1981
1982
1983–1988
1988–1990
1990–1995
1995–1998
Zoria Ługańsk
SKA Rostów nad Donem
Zoria Ługańsk
Dynamo Kijów
Juventus
AS Nancy-Lorraine
CO Saint-Dizier (grający trener)
23 (7)
64 (13)
30 (10)
136 (36)
60 (7)
133 (23)
? (17)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1979
1985-1990
 ZSRR U-20
 ZSRR
? (?)
41 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1995–2003
2003–2004
2004
2005
2005–2010
2012
CO Saint-Dizier
FC Wil
Żenis Astana
Metalist Charków
Arsenał Kijów
 Ukraina (p.o.)

Ołeksandr Anatolijowycz Zawarow, ukr. Олександр Анатолійович Заваров, ros. Александр Анатольевич Заваров, Aleksandr Anatoljewicz Zawarow (ur. 26 kwietnia 1961 r. w Ługańsku, Ukraińska SRR) - ukraiński piłkarz, grający na pozycji pomocnika lub napastnika, były reprezentant Związku Radzieckiego, trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek szkółki piłkarskiej Zoria Ługańsk (trener Borys Fomiczow), w której rozpoczął karierę w 1977 roku. W 1980 roku odbywał dwa lata służbę wojskową w SKA Rostów nad Donem. Rok jeszcze grał w Zorii, a w 1983 roku został zawodnikiem Dynama Kijów, prowadzonego wówczas przez Walerego Łobanowskiego. Przez cały czas był kluczowym zawodnikiem drużyny z Kijowa. Z klubem tym zdobył dwa razy mistrzostwo ZSRR, dwa razy puchar ZSRR oraz Puchar Zdobywców Pucharów; w meczu finałowym Dynamo pokonało Atlético Madryt 3:0, a Zawarow strzelił pierwszego gola.

W 1989 roku został zawodnikiem Juventusu. Z klubem tym zdobył Puchar UEFA w sezonie 1989/90. W Serie A zagrał 60 razy, zdobył 7 goli. Jego następnym klubem było AS Nancy-Lorraine. W Ligue 1 zagrał 133 spotkania, strzelił 23 gole. Karierę piłkarską zakończył w CO Saint-Dizier[1].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

7 sierpnia 1975 zadebiutował w reprezentacji ZSRR w wygranym 2:0 meczu towarzyskim z Rumunią. Ogółem rozegrał 41 meczów, strzelił 6 goli. Jako gracz drużyny radzieckiej uczestniczył na dwóch Mundialach (1986 i 1990).

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Karierę trenerską rozpoczął jako grający trener CO Saint-Dizier, którego szkoleniowcem był do 2003 roku. Po pobycie we Francji objął stanowisko trenera oraz dyrektora sportowego w szwajcarskim FC Wil (właścicielem klubu był wówczas Ihor Biełanow). Z tym klubem zdobył puchar Szwajcarii w 2004 roku. Następnie przez niecały rok (zresztą bez sukcesów) był trenerem Żenis Astana z Kazachstanu. W 2005 roku został szkoleniowcem Metalista Charków, a jeszcze w listopadzie tego samego roku objął stanowisko trenera Arsenału Kijów. W styczniu 2010 został zwolniony z tej funkcji[2]. W listopadzie 2012 został wyznaczony na pełniącego obowiązki głównego trenera reprezentacji Ukrainy[3], z którą wygrał 1:0 z Bułgarią.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 4-krotnie wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: 1985 (nr 1), 1986 (nr 1), 1987 (nr 1), 1988 (nr 1).
  • najlepszy piłkarz ZSRR: 1986
  • najlepszy piłkarz Ukrainy: 1986
  • laureat Złotej Piłki: 1986 (nr 6), 1988 (nr 8), 1987 (nr 17), 1989 (nr 23)
  • król strzelców Pucharu Zdobywców Pucharów: 1986

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]