Ołtarz św. Hioba
 |
| Ołtarz św. Hioba |
| Giovanni Bellini, 1487 |
| olej na desce |
| 471 cm × 258 cm cm |
| Gallerie dell'Accademia |
Ołtarz św. Hioba – obraz ołtarzowy włoskiego malarza Giovanniego Belliniego.
Obraz został wykonany dla kościoła franciszkanów San Giobbe e Bernardino w Wenecji. Został umieszczony w ołtarzu, który pod względem architektonicznym stanowił niejako kontynuacją elementów architektury namalowanych przez Belliniego, co dawało iluzjonistyczny efekt perspektywicznej głębi. Ołtarz składał się z trzynastu poziomych tablic o zaokrąglonym szczycie. W 1815 roku obraz został przeniesiony do Gallerie dell'Accademia a okrągłe zwieńczenie zostało ścięte. Dzieło po raz pierwszy było wymienione przez historyka weneckiego Marcantonia Sabellica w jego pracy De urbe situ z 1490 roku. Pisał o nim Giorgio Vasari, jako o tablicy, doskonałym rysunku i pięknej kolorystyce.
Dzieło przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem siedzącą na podwyższonym tronie. U jej stóp stoją święci: Franciszek z Asyżu, Jan Chrzciciel, Hiob z lewej strony oraz Dominik Guzmán, Święty Sebastian i święty Ludwik z Tuluzy po prawej. Ukazanie Hioba i Sebastiana, świętych do których zwracano się podczas zagrożenia epidemią, może wskazywać, iż obraz powstał z okazji wielkiej zarazy w 1478 roku. Pozostali święci to franciszkanie opiekujący się świątynią. Jan Chrzciciel mógł być natomiast patronem zleceniodawcy. Postacie umieszczone po obu stronach są swoim lustrzanym odbiciem a trzej aniołowie grający na lutni i skrzypcach pogłębiają wrażenie symetrii. Aniołowie umieszczeni zostali wzdłuż biegnących diagonalnie linii tworzących piramidę. Nad postaciami znajduje się złota mozaika, kamienne ozdoby i cytat: Ave Maria Gratia Plena (Zdrowaś Mario łaski pełna).
Obraz stylem nawiązuje do dzieła Messiny pt. Ołtarz z San Cassiano. Zauważalny jest wpływ innego włoskiego malarza Mantegny i szkoły toskańskiej (głównie Piero della Francesca i jego obrazu Madonna z Dzieciątkiem w otoczeniu świętych)[1]. Sposób przedstawienia postaci (umieszczenie Madonny u szczytu grupy figuralnej) i kompozycja piramidalna jest nowością wprowadzoną przez Belliniego w malowidłach ołtarzowych.
Bibliografia [edytuj]
- Giuseppe de Logu Malarstwo weneckie złotego okresu XV-XVIII wieku, wyd. Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979 ISBN 9631343138
- Zygmunt Waźbiński Malarstwo Quattrocenta, wyd. Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1989 ISBN 83-221-0433-2
- Wielkie Muzea gallerie dell'Accademia, wyd. HPS, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-35-9
- Marion Kaminski Sztuka i Architektura Wenecji wyd. Wydawnictwo Olesiejuk, 2005 ISBN 978-3-8331-2315-3
Przypisy
- ↑ Giuseppe de Logu Malarstwo weneckie złotego okresu XV-XVIII wieku tab.3
