Ołtarze-Gołacze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ołtarze-Gołacze
Ołtarze-Gołacze
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat ostrowski
Gmina Nur
Strefa numeracyjna (+48) 86
Kod pocztowy 07-322
Tablice rejestracyjne WOR
SIMC 0402833
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ołtarze-Gołacze
Ołtarze-Gołacze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ołtarze-Gołacze
Ołtarze-Gołacze
Ziemia 52°40′54″N 22°15′51″E/52,681667 22,264167Na mapach: 52°40′54″N 22°15′51″E/52,681667 22,264167

Ołtarze-Gołaczewieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie ostrowskim, w gminie Nur. Wieś znajduje się nad brzegiem Bugu.

W latach 1975-1998 położona była w województwie łomżyńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W roku 1441 Michał, dziedzic Ołtarzewa, otrzymał do księcia Bolesława przywilej uwolnienia od sądownictwa ziemskiego. W końcu XV w. wzmiankowany Jan z Ołtarzewa. W połowie XVI w. właścicielem wsi Wojciech, syn Macieja[1].

W końcu XVI w. Ołtarze Gołazie. Powierzchnia użytków rolnych w miejscowości wynosiła 29 włók.

Znani właściciele wsi (również częściowi):

  • koniec XVI w. – Ołtarzewscy herbu Lis: Stanisław, Mikołaj oraz Hieronim z bracią[2]. Wymienieni też: Grzegorz, Stanisław i Piotr, synowie Józefa oraz Walenty
  • Krzysztof Ołtarzewski, żonaty z Małgorzatą, potomek Stanisława[1]
  • koniec XVIII w. – Godlewski, Gostkowski, Murawski, Ołtarzewski, Podbielski, Poniatowski, Ślepowroński, Szepietowski i Złotkowski[3]

W roku 1788 w Ołtarzach Gołaczach urodził się Ignacy Ołtarzewski. Zapewne był synem Krzysztofa. W roku 1807 wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. Walczył razem z 1. pułkiem gwardii polsko-francuskiej. Uczestniczył we wszystkich wojnach napoleońskich. Mianowany na stopień porucznika. W 1815 wstąpił do służby w wojsku Królestwa Polskiego, gdzie uzyskał stopień kapitana[1].

Nad Bugiem

W połowie XIX w. w Ołtarzach Gołaczach (Gułaczach) dziedziczył najpewniej Antoni Ołtarzewski, który udowodnił pochodzenie szlacheckie, zaczynając od Stanisława, żyjącego w XVI wieku[4].

W roku 1827 we wsi 72 domy i 424 mieszkańców. Mieszkali tu właściciele drobnoszlacheccy oraz chłopi. W 1886 wieś w powiecie ostrowskim, gmina i parafia Nur[5]. Pod koniec XIX w. we wsi 3 gospodarstwa chłopskie i 30 drobnoszlacheckich na 459 ha ziemi[6].

W czasie spisu powszechnego z 1921 r. w miejscowości naliczono 69 domów i 363 mieszkańców[7]. Przed II wojną światową działał tu zakład kowalski Zalewskiego. Funkcjonował też młyn wodny należący do K. Falkowskiego[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Boniecki A., Herbarz Polski, tom I-XIV, Warszawa 1899-1913, tom. XI, s. 340.
  2. Źródła Dziejowe, tom XVI, Warszawa 1895, s. 397.
  3. Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego, czyli właściciele ziemscy w Koronie w latach 1783-1784, Warszawa 2006, s. 396.
  4. Sęczys E., Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim, Warszawa 2000, s. 491.
  5. Ołtarze Gołacze w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.
  6. M. Dajnowicz, Drobna szlachta ziemi łomżyńskiej na przełomie XIX i XX wieku, Łomża 2002, s. 234.
  7. Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników pierwszego powszechnego spisu ludności z dnia 30 IX 1921 roku, Warszawa 1925, s. 65.
  8. Księga Adresowa Polski..., s. 142.