Oś Adamsa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Oś Adamsa (ang. Adams Axle) - rozwiązanie konstrukcyjne wózka tylnego parowozu opracowane w 1863 przez Wiliama Bridgesa Adamsa (ur. 1797; zm. 1872).

W miarę wzrostu rozmiarów parowozów i zwiększania ilości osi pojawiły się problemy z wpisywaniem się parowozów w łuki torów. Powstawały różne konstrukcje rozwiązujące ten problem.

W 1863 W. B. Adams zbudował jednoosiowy wózek toczny tzw. „oś Adamsa”. Tuleje łożyskowe osi tocznej umocował on w taki sposób, że oś mogła zarówno przesuwać się, jak i obracać. Konstrukcja umożliwia przesuw boczny osi do ok. 60 mm. Urządzenie składa się z prowadnic w kształcie wycinka koła, którego środek jest teoretycznym środkiem obrotu wózka. Podczas jazdy po prostej wózek jest utrzymywany w położeniu środkowym przez nastawiacze powrotne. Zaletą tego rozwiązania jest zwarta i oszczędzająca miejsce konstrukcja, wadą – skłonność do zakleszczania się wózka przy przechodzeniu przez nierówności toru, szczególnie przy jeździe wózkiem na przód, co powodowało wykolejenie parowozu.

Oś Adamsa naprowadzała parowóz na łuk, przez co lepiej wpisywał sie on w łuk toru, mógł przejeżdżać łuki z większą prędkością i zmniejszało się zużycie obrzeży kół.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Popularna Encyklopedia Powszechna, Kraków 1994, 83-85719-07-5.