Ośno Lubuskie
| Ośno Lubuskie | |||||
|
|||||
| Państwo |  Polska |
||||
| Województwo | lubuskie | ||||
| Powiat | słubicki | ||||
| Gmina | Ośno Lubuskie gmina miejsko-wiejska |
||||
| Prawa miejskie | przed 1347 | ||||
| Burmistrz | Stanisław Kozłowski | ||||
| Powierzchnia | 8,01 km² | ||||
| Ludność (2011) • liczba • gęstość |
3886[1] 470 os./km² |
||||
| Strefa numeracyjna |
+48 95 | ||||
| Kod pocztowy | 69-220 | ||||
| Tablice rejestracyjne | FSL | ||||
|
Położenie na mapie Polski
  Ośno Lubuskie
|
|||||
| Na mapach: | |||||
| TERC (TERYT) |
4081005034 | ||||
|
Urząd miejski
Rynek 169-220 Ośno Lubuskie |
|||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||
| Strona internetowa | |||||
Ośno Lubuskie (niem. Drossen, dawn. Ośno) – miasto w woj. lubuskim, w powiecie słubickim, położone nad rzeką Łęcza i jeziorem Reczynek. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ośno Lubuskie. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.
Miasto o charakterze turystyczno-wypoczynkowym, położone wśród wzgórz morenowych Wysoczyzny Lubuskiej.
Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 3886 mieszkańców[1].
Spis treści |
[edytuj] Historia
W okresie wczesnopiastowskim istniał tu gród obronny. Wzmiankowane po raz pierwszy w 1252 r. jako "civitas forensi Osna". Przywilej miasta uzyskało w roku 1282 od biskupów lubuskich, do których należało. Pierwszym wójtem został Dzierżko z Chyciny[2].Ośno stanowiło własność biskupów lubuskich, a od 1258 roku[potrzebne źródło] właścicielami miejscowości byli margrabiowie brandenburscy. Formalnie biskup lubuski przekazał miasto na własność Brandenburgii w 1401 roku. Przed 1347 r. Ośno Lubuskie otrzymało pełne prawa miejskie. W 1369 roku Ośno otrzymało prawo bicia własnej monety. Początkowo była to osada targowa, gród obronny z podgrodziem, z czasem przekształciły się w miasto. W okresie średniowiecza Ośno stało się głównym ośrodkiem ziemi torzymskiej, a od 1447 roku, kiedy ustanowiono tu starostwo krajowe – stolicą ziemi torzymskiej. Było to także miasto dekanalne. Dekanat zorganizowano tu przed 1249 rokiem. Obejmował on 42 kościoły i był największy w całej diecezji[3].
Wiele razy miasto płonęło, nie omijały go wojny i zarazy. Miasto słynęło z piwa ośnieńskiego, uprawy kwiatów (plantacje konwalii, stąd nazwa niem. Maiblumenstadt), szparagów i porzeczek. W 1565 roku w Ośnie było 857 warzelni piwa, a w XVIII wieku istniało 157 warsztatów tkackich. W 1584 roku nadano mu prawo urządzania dwóch jarmarków rocznie[3].
Od roku 1810 miasto było stolicą tzw. Ziemi Torzymskiej.
W 1945 r. zniszczone w 70% miasto zostało włączone do Polski. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec[3].
W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rolne[4].
[edytuj] Zabytki
- gotycki kościół pw. św. Jakuba (1298-1380) – najstarsza budowla miasta; kościół posiada wysoką masywną wieżę ozdobioną blendami, wewnątrz m.in. późnorenesansowy polichromowany ołtarz z 1627 roku, ambona z 1619 roku, kamienna chrzcielnica z 1667 roku[5];
- mury miejskie (XIV-XV w.) – średniowieczne mury miejski wzniesione w 1477 roku, w których umieszczono 12 baszt; mury otaczają miasto na długości 1350 metrów, są zbudowane z głazów narzutowych, nadbudowane i uzupełniane cegłami;
- ratusz XIX – neogotycki ratusz, który stoi na miejscu gotyckiego (architekt Emil Flaminius);
- późnogotycka kaplica pw. św. Gertrudy z XV wieku na cmentarzu;
- liczne kamienice z XVIII i XIX wieku[5].
[edytuj] Demografia
[edytuj] Sport i rekreacja
W Ośnie Lubuskim istnieje hala sportowa przy Zespole Szkół Publicznych, wyposażona w boiska, sanitariaty oraz widownię na 200 miejsc[7]. Znajduje się tu także Stadion Miejski o pojemności 500 widzów.
Istnieje tu także Miejski Klub Sportowy Spójnia Ośno Lubuskie, założony w roku 1948 pod nazwą "Chrobry", grający obecnie w IV lidze. Charakterystyczne barwy zespołu: biało-czerwono-żółte[8][9].
W mieście znajdują się zespoły zieleni miejskiej takie jak Park "Stary Rynek" oraz Park "Słowackiego".
[edytuj] Transport
[edytuj] Transport drogowy
Miasto znajduje się przy drodze wojewódzkiej nr 137 Słubice-Kowalów-Ośno Lubuskie-Międzyrzecz-Trzciel oraz przy drodze wojewódzkiej nr 134 Urad-Rzepin-Ośno Lubuskie-Radachów[10].
[edytuj] Transport kolejowy
W Ośnie Lubuskim znajduje się stacja kolejowa Ośno Lubuskie, która znajdują się na linii kolejowej nr 364 łączącej Rzepin z Wierzbnem[11].
[edytuj] Współpraca międzynarodowa
Miasta i gminy partnerskie: 
Eichwalde[12]
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Plan odnowy miejscowości Ośno Lubuskie (Stan w dniu 31 12 2010 r.), Urząd miasta i gminy Ośno Lubuskie.
- ↑ Na Ziemi Ojców, Rocznik Ziem Zachodnich i Północnych, 1962, Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich, str. 221
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Ośno Lubuskie (pol.). [dostęp 10-06-2010].
- ↑ Mapa topograficzna - Geoportal. [dostęp 2011-09-24].
- ↑ 5,0 5,1 Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Monografia Od Drossen do Ośna Lubuskiego (pol.). [dostęp 10-06-2010].
- ↑ Ludność Ośna Lubuskiego w latach 1933-1939 (niem.). [dostęp 10 czerwca 2010].
- ↑ Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Budowa hali sportowej przy Zespole Szkól Publicznych w Ośnie Lubuskim (pol.). [dostęp 10-06-2010].
- ↑ 90minut.pl: Skarb - Spójnia Ośno Lubuskie (pol.). [dostęp 27-07-2010].
- ↑ spojnia.osno.info: Kronika sportowa MKS Spójnia Ośno Lubuskie. (pol.). [dostęp 27-07-2010].
- ↑ Pojezierze Lubuskie. Mapa turystyczna 1:120 000. Zakł. Kartogr. Sygnatura, Zielona Góra. 2007. ISBN 978-83-7499-100-1.
- ↑ www.kolej.one.pl: linia Rzepin-Wierzbno (pol.). [dostęp 10-06-2010].
- ↑ Wystawa Burharda Fritza w MDK
[edytuj] Bibliografia
- Urząd Miasta i Gminy w Ośnie Lubuskim, Ośno Lubuskie: Plan miasta, Wydanie II 2003/2004, ISBN 83-87873-20-9.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Film promocyjny
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
|||||||
|
||||||||||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
