Ośno Lubuskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ośno Lubuskie
Herb Flaga
Herb Ośna Lubuskiego Flaga Ośna Lubuskiego
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat słubicki
Gmina Ośno Lubuskie
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie przed 1347
Burmistrz Stanisław Kozłowski
Powierzchnia 8,01 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

3886[1]
470 os./km²
Strefa numeracyjna
+48 95
Kod pocztowy 69-220
Tablice rejestracyjne FSL
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Ośno Lubuskie
Ośno Lubuskie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ośno Lubuskie
Ośno Lubuskie
Ziemia 52°27′08″N 14°52′39″E/52,452222 14,877500Na mapach: 52°27′08″N 14°52′39″E/52,452222 14,877500
TERC
(TERYT)
4081005034
Urząd miejski
Rynek 1
69-220 Ośno Lubuskie
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa

Ośno Lubuskie (niem. Drossen, dawn. Ośno) – miasto w woj. lubuskim, w powiecie słubickim, położone nad rzeką Łęcza i jeziorem Reczynek. Siedziba gminy miejsko-wiejskiej Ośno Lubuskie. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. gorzowskiego.

Miasto o charakterze turystyczno-wypoczynkowym, położone wśród wzgórz morenowych Wysoczyzny Lubuskiej.

Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 3886 mieszkańców[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Gotycki kościół pw. św. Jakuba
Baszta murów miejskich
Ratusz w Ośnie Lubuskim

W okresie wczesnopiastowskim istniał tu gród obronny. Wzmiankowane po raz pierwszy w 1252 r. jako "civitas forensi Osna". Przywilej miasta uzyskało w roku 1282 od biskupów lubuskich, do których należało. Pierwszym wójtem został Dzierżko z Chyciny[2].Ośno stanowiło własność biskupów lubuskich, a od 1258 roku[potrzebne źródło] właścicielami miejscowości byli margrabiowie brandenburscy. Formalnie biskup lubuski przekazał miasto na własność Brandenburgii w 1401 roku. Przed 1347 r. Ośno Lubuskie otrzymało pełne prawa miejskie. W 1369 roku Ośno otrzymało prawo bicia własnej monety. Początkowo była to osada targowa, gród obronny z podgrodziem, z czasem przekształciły się w miasto. W okresie średniowiecza Ośno stało się głównym ośrodkiem ziemi torzymskiej, a od 1447 roku, kiedy ustanowiono tu starostwo krajowe – stolicą ziemi torzymskiej. Było to także miasto dekanalne. Dekanat zorganizowano tu przed 1249 rokiem. Obejmował on 42 kościoły i był największy w całej diecezji[3].

Wiele razy miasto płonęło, nie omijały go wojny i zarazy. Miasto słynęło z piwa ośnieńskiego, uprawy kwiatów (plantacje konwalii, stąd nazwa niem. Maiblumenstadt), szparagów i porzeczek. W 1565 roku w Ośnie było 857 warzelni piwa, a w XVIII wieku istniało 157 warsztatów tkackich. W 1584 roku nadano mu prawo urządzania dwóch jarmarków rocznie[3].

Od roku 1810 miasto było stolicą tzw. Ziemi Torzymskiej.

W 1945 r. zniszczone w 70% miasto zostało włączone do Polski. Dotychczasowych mieszkańców wysiedlono do Niemiec[3].

W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rolne[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[5]:

  • układ urbanistyczny
  • kościół parafialny pod wezwaniem św. Jakuba, gotycki z lat 1298-1380 do XIX wieku; najstarsza budowla miasta; kościół posiada wysoką masywną wieżę ozdobioną blendami, wewnątrz m.in. późnorenesansowy polichromowany ołtarz z 1627 roku, ambona z 1619 roku, kamienna chrzcielnica z 1667 roku[6]
  • kościół Gminy Nowoapostolskiej, obecnie rzymsko-katolicki filialny pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża, Al. Pokoju, z 1933 roku
  • kaplica cmentarna pod wezwaniem św. Gertrudy, późnogotycka z połowy XV wieku na cmentarzu
  • mury obronne, z XIV-XV wieku, średniowieczne mury miejski wzniesione w 1477 roku, w których umieszczono 12 baszt; mury otaczają miasto na długości 1350 metrów, są zbudowane z głazów narzutowych, nadbudowane i uzupełniane cegłami
  • ratusz z 1517, odbudowany 1842-44, neogotycki ratusz, który stoi na miejscu gotyckiego, wybudowany według projektu architekt Emila Flaminiusa
  • dom, ul. 1 Maja 32, szachulcowy, z XVIII wieku/XIX wieku, nie istnieje

inne zabytki:

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Źródło:[3][7]

Sport i rekreacja[edytuj | edytuj kod]

W Ośnie Lubuskim istnieje hala sportowa przy Zespole Szkół Publicznych, wyposażona w boiska, sanitariaty oraz widownię na 200 miejsc[8]. Znajduje się tu także Stadion Miejski o pojemności 500 widzów.

Istnieje tu także Miejski Klub Sportowy Spójnia Ośno Lubuskie, założony w roku 1948 pod nazwą "Chrobry", grający obecnie w IV lidze. Charakterystyczne barwy zespołu: biało-czerwono-żółte[9][10].

W mieście znajdują się zespoły zieleni miejskiej takie jak Park "Stary Rynek" oraz Park "Słowackiego".

Transport[edytuj | edytuj kod]

Transport drogowy[edytuj | edytuj kod]

Miasto znajduje się przy drodze wojewódzkiej nr 137 Słubice-Kowalów-Ośno Lubuskie-Międzyrzecz-Trzciel oraz przy drodze wojewódzkiej nr 134 Urad-Rzepin-Ośno Lubuskie-Radachów[11].

Transport kolejowy[edytuj | edytuj kod]

W Ośnie Lubuskim znajduje się stacja kolejowa Ośno Lubuskie, która znajdują się na linii kolejowej nr 364 łączącej Rzepin z Wierzbnem[12].

Wspólnoty wyznaniowe[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Urząd Miasta i Gminy w Ośnie Lubuskim, Ośno Lubuskie: Plan miasta, Wydanie II 2003/2004, ISBN 83-87873-20-9.
  • Wojciech Eckert: System obronny Ośna Lubuskiego. Piękno do odkrycia = The fortification of Ośno Lubuskie. A beauty to be discovered, Czasopismo Techniczne - Architektura, zeszyt 7, 2009, s. 235-238.
  • Jarosław Lewczuk, Błażej Skaziński, Bożena Grabowska: Zabytki północnej części województwa lubuskiego. Gorzów Wlkp.: WUOZ, 2004. ISBN 83-921289-0-7.
  • Roland Semik: Ratusz miejski w Ośnie Lubuskim, w: Wiadomości Powiatowe - biuletyn powiatu słubickiego, grudzień 2013, s. 10 (ISSN 2299-1921).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Plan odnowy miejscowości Ośno Lubuskie (Stan w dniu 31 12 2010 r.), Urząd miasta i gminy Ośno Lubuskie.
  2. Na Ziemi Ojców, Rocznik Ziem Zachodnich i Północnych, 1962, Towarzystwo Rozwoju Ziem Zachodnich, str. 221
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Ośno Lubuskie (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  4. Mapa topograficzna - Geoportal. [dostęp 2011-09-24].
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 4.2.13]. s. 56.
  6. 6,0 6,1 Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Monografia Od Drossen do Ośna Lubuskiego (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  7. Ludność Ośna Lubuskiego w latach 1933-1939 (niem.). [dostęp 10 czerwca 2010].
  8. Urząd Miasta w Ośnie Lubuskim: Budowa hali sportowej przy Zespole Szkól Publicznych w Ośnie Lubuskim (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  9. 90minut.pl: Skarb - Spójnia Ośno Lubuskie (pol.). [dostęp 27-07-2010].
  10. spojnia.osno.info: Kronika sportowa MKS Spójnia Ośno Lubuskie. (pol.). [dostęp 27-07-2010].
  11. Pojezierze Lubuskie. Mapa turystyczna 1:120 000. Zakł. Kartogr. Sygnatura, Zielona Góra. 2007. ISBN 978-83-7499-100-1.
  12. www.kolej.one.pl: linia Rzepin-Wierzbno (pol.). [dostęp 10-06-2010].
  13. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]