Ożaglowanie lugrowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ożaglowanie lugrowe

Ożaglowanie lugrowe (rejkowe) – jeden z typów ożaglowania skośnego. Żagiel mocowany jest likiem górnym do rejki i podnoszony oraz opuszczany razem z nią przy pomocy fału.

Można wyróżnić następujące odmiany ożaglowania lugrowego:

  • lugier zwykły - żagiel łącznie z rogiem halsowym mocowany jest jedynie do rejki
  • lugier długohalsowy - żagiel mocowany jest do rejki, natomiast jego róg halsowy do dziobu
  • balans-lugier (lugier zrównoważony) - żagiel mocowany jest likiem górnym do rejki oraz likiem dolnym do bomu
  • lugier wysoki - żagiel łącznie z rogiem halsowym mocowany jest jedynie do rejki. Znacznie wyższy maszt oraz wydłużona rejka.
  • lugier dzielony (rosyjski) - na jednej rejce zawieszone są likami górnymi dwa żagle fok i grot

Ożaglowanie tego typu można także podzielić ze względu na liczbę żagli:

Hobikibune 06.JPG
  • jeden (lugier zwykły, długohalsowy, wysoki i zrównoważony, żagiel wystający przed maszt; wady: żagiel na jednym z halsów opiera się o maszt; zalety: duża prostota konstrukcji)
  • dwa (lugier dzielony, jeden większy żagiel za masztem drugi, mniejszy przed nim; wady: konstrukcja bardziej skomplikowana od konstrukcji jednożaglowej; zalety: żagiel nie opiera się o maszt na żadnym z halsów)

Ożaglowanie tego typu charakteryzuje się prostotą konstrukcji oraz niskimi wymaganiami konstrukcyjnymi. Było ono powszechnie stosowane do końca XIX wieku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy W. Dziewulski: Wiadomości o jachtach żaglowych. Warszawa: Alma-Press, 2008, s. 457-458. ISBN 978-83-7020-358-0.