OBD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gniazdo OBD

On-Board Diagnostics lub OBD w motoryzacji termin odnoszący się do zdolności samodiagnostyki pojazdów. Daje możliwość dostępu do danych dotyczących stanu poszczególnych układów pojazdu. Pozwala np. na odczytanie kodów błędów (DTC - diagnostic trouble codes) zapisanych w pamięci dotyczących silnika, immobilisera, itp.

OBDII[edytuj | edytuj kod]

OBDII to skrót od angielskiego terminu On-Board Diagnostic level 2.

System OBDII jest obowiązującym standardem w samochodach :

  • sprzedawanych po 1 stycznia 1996 w USA
  • sprzedawanych po 1 stycznia 2001 w Unii Europejskiej
  • sprzedawanych po 1 stycznia 2002 w Polsce
  • z silnikiem diesla sprzedawanych po 1 stycznia 2003

Samochody wyposażone w system OBDII posiadają charakterystyczne 16-pinowe złącze.

OBD-connector-pinout.png

Pin Opis
2 J1850 Bus+
4 Masa nadwozia
5 Masa sygnałowa (GND)
6 CAN High (J-2284)
7 ISO 9141/ISO14230 Linia K
10 J1850 Bus-
14 CAN Low (J-2284)
15 ISO 9141/ISO14230 Linia L
16 Zasilanie (+)

Protokoły transmisji i media wykorzystywane w OBDII[edytuj | edytuj kod]

  • J1850 PWM
  • J1850 VPW
  • ISO9141
  • ISO14230 (KWP2000)
  • ISO14229 (UDS)
  • CAN (ISO15765/SAE J2480)